ΙΤΑΛΙΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ-ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ -ΒΡΑΖΙΛΙΑ -ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΙΡΑΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ - ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΕ ΙΔΙΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ

Η “Αιώνια Πόλη” καλεί την Ευρώπη σε… εξέγερση κατά της λιτότητας και της ανεργίας. 100.000 στη Ρώμη

Italians-rally-in-RomeΗ Ιταλία στο πόδι, κατά των πολιτικών λιτότητας που και η κυβέρνηση του Ενρίκο Λέττα υποχρεούται να εφαρμόσει, στην προσπάθειά της να επιστρέψει η χώρα σε τροχιά δημοσιονομικής σταθερότητας.
Περίπου 100.00 άνθρωποι, εργάτες και άνεργοι συγκεντρώθηκαν σήμερα στη Ρώμη, σε μια από τις μεγαλύτερες πορείες διαμαρτυρίας κατά της λιτότητας που έχουν πραγματοποιηθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η ανεργία στην Ιταλία έφτασε στα επίπεδα του 12%, που αποτελεί ιστορικό, αρνητικό ρεκόρ για τη γειτονική χώρα, και τα συνδικάτα εξέφραζαν την απόλυτη ικανοποίησή τους για την επιτυχία που είχε η κινητοποίηση.
Δεσμεύτηκαν μάλιστα να επαναλάβουν το εγχείρημα, και να επιχειρήσουν να… σύρουν μαζί τους και άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου.

http://ysterografa.gr




Βραζιλία (όπως και Τουρκία): Οι ταραχές της “ανάπτυξης”


Η έκρηξη στη Βραζιλία αποτελεί ένα ακόμη βήμα στην πορεία παραγωγής γεγονότων της εποχής των ταραχών. Ανήκει στη δεύτερη δυναμική από αυτές που -σε ένα πρώτο επίπεδο- ορίσαμε στο κείμενο Από τη Σουηδία στην Τουρκία: Η άνιση δυναμική της εποχής των ταραχών, δηλαδή, πρόκειται για ένα κίνημα του οποίου το βασικό υποκείμενο είναι η νεολαία που “θα γινόταν” μεσαίο στρώμα. Όμως έχει μια επιπλέον ιδιαιτερότητα. Είναι το πρώτο γεγονός που συσχετίζει την τέταρτη δυναμική (λατινοαμερικάνικα κράτη στα οποία το κίνημα αντίστασης έχει ενσωματωθεί στο κράτος) με την εποχή των ταραχών, και αποδίδει στην τελευταία ακόμη πιο διεθνοποιημένα χαρακτηριστικά.
Το κίνημα ΔΕΝ ξεκίνησε στις 6 Ιουνίου στο Σάο Πάολο ως κίνημα διαμαρτυρίας για την αύξηση των εισιτηρίων των μέσων μαζικής μεταφοράς, όπως μας ενημερώνει μια εφημερίδα από ένα ενδιαφέρον άρθρο της οποίας σταχυολογούμε στη συνέχεια. Έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα όπως φαίνεται από εδώ.
Το κίνημα έμελλε να μετατραπεί μετά την βιαιότατη αντίδραση της αστυνομίας στις 13 Ιουνίου, σε ένα κίνημα διαδηλώσεων το οποίο εξαπλώθηκε σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Βραζιλίας, συγκεντρώνοντας ένα πολύμορφο πλήθος κυρίως νεολαίων.

“Νόμιζαν ότι θα σταματούσαμε για να δούμε ποδόσφαιρο, αλλά η Βραζιλία δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο” είπε χαρακτηριστικά ένας νεαρός φοιτητής, ανεβασμένος στη στέγη του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου της Μπραζίλια, την ώρα που η χώρα φιλοξενεί το Κύπελλο των Συνομοσπονδιών – γενική δοκιμή για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 2014.
Ήδη τη Δευτέρα οι διαδηλωτές έφθασαν τους 100.000 στο Ρίο και τους 65.000 στο Σάο Πάολο, και σε αρκετές περιστάσεις πήραν βίαιη τροπή, με τους διαδηλωτές να θέτουν στο στόχαστρο τα πολιτειακά κοινοβούλια και κυβερνεία. To“Κίνημα της Σαλάτας” (όπως ονομάσθηκε από το γεγονός ότι αρκετοί διαδηλωτές συνελήφθησαν με μόνο ενοχοποιητικό στοιχείο το ότι κουβαλούσαν ξύδι για να αντιμετωπίσουν τα χημικά) είναι η σημαντικότερη εκδήλωση κοινωνικής δυσαρέσκειας στη Βραζιλία μετά το 1992, οπότε ο τότε πρόεδρος Fernando Color de Melho υποχρεώθηκε σε παραίτηση λόγω κατηγοριών για διαφθορά.

Αποτελεί δε τη βίαιη αφύπνιση του βραζιλιάνικου πληθυσμού μετά από μία δεκαετία υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, καθώς και αναδιανεμητικών πολιτικών (όπως το  πρόγραμμα οικογενειακών επιδομάτων Bolsa Familia).
Το timingτου ξεσπάσματος της κοινωνικής δυσαρέσκειας έχει να κάνει τόσο με παλαιότερες αδυναμίες, οι οποίες δεν έχουν ξεπερασθεί, όσο και με τις πιέσεις που δημιουργεί τις τελευταίες εβδομάδες η έξοδος των ξένων κεφαλαίων από τη χώρα.
Η Βραζιλία εξακολουθεί να είναι μία από τις πιο άνισες κοινωνίες στον κόσμο. Παρά το γεγονός ότι η ψαλίδα έκλεισε σε έναν βαθμό την προηγούμενη δεκαετία, η ανισότητα, όπως αποτυπώνεται στον συντελεστή Gini, παραμένει πάνω από το 0,5 – όταν το 0,4 θεωρείται το όριο της κοινωνικής αποσταθεροποίησης. Η χαμηλή ποιότητα των παρεχόμενων δημόσιων υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων λ.χ. και των μεταφορών, είναι θεαματικά αναντίστοιχη προς τη φορολογική επιβάρυνση (36% του ΑΕΠ, το υψηλότερο ποσοστό εκτός χωρών ΟΟΣΑ). Παράλληλα η διαφθορά της πολιτικής τάξης και των κρατικών αξιωματούχων παραμένει διαβόητη.

Το 2012 το βραζιλιάνικο ΑΕΠ μεγεθύνθηκε κατά λιγότερο από 2%, ενώ η άνοδος του πληθωρισμού εξηγεί γιατί πυροδότης των διαδηλώσεων υπήρξε η αύξηση στην τιμή των εισιτηρίων (εφόσον μόνη αυτή συνοψίζει τη συνολική αύξηση του κόστους διαβίωσης σε μιαν διοικητική απόφαση).
Και μέσα σε όλα αυτά, ο πληθυσμός της Βραζιλίας βλέπει το κόστος διοργάνωσης του Μουντιάλ να έχει ήδη φθάσει τα 3,3 δισ. ρεάλ (ποσό τριπλάσιο αυτού που δαπάνησε η Νότιος Αφρική για τη διοργάνωση του 2010), ενώ μόνο τα μισά στάδια είναι έτοιμα.
“Γήπεδα του πρώτου κόσμου, σχολεία και νοσοκομεία του τρίτου κόσμου” έγραφε ένα από τα πανό των διαδηλωτών. Πράγματι η Βραζιλία δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο…
Ένα άρθρο από το eagainst.com δίνει ακόμη περισσότερα στοιχεία για τις βασικές αντιφάσεις στη Βραζιλία: The minimum wage, despite successive wage increases over the last years, is still a bad joke: 678 R$, which makes 242 Euros. Many workers live very far away from their workplace, which means they have to buy numerous tickets to get there. [...] Like many countries today, Brazil is living through a civil war between the state and the people. This war, up until a few weeks ago, was taking place without much noise; but was in no way more peaceful than it is now.
και μια ενδιαφέρουσα περιγραφή της στιγμής της έκρηξης της καταστολής:
When I participated in a demonstration of the “movement of the 20 cents” (using this name seems, at least for the moment, more practical than “movement to reduce the bus ticket price by 20 cents again”), we were stopped near the Central do Brasil, the famous train station which you probably know from the movie of the same name. The demonstration up to this point had been entirely peaceful, a real party of democracy. The majority of us were, in fact, university students from wealthy families, but already then one could see that this movement had a social base that was more heterogeneous: we also had numerous people from independent professions, retirees, and poor workers among us who were dissatisfied by this fare increase. It’s very rare for a protest in Rio de Janeiro to attract more than 200 people but we were around two thousand from several social classes. I began to realize that it was something different this time. The people of Brazil were waking up from their long sleep — and they were furious.
The calm was not there to stay. Special forces from the police, with their shields, their black uniforms, frightening looks, and “non-lethal” weapons had just arrived and started to make a line in front of us. Our group stopped. The songs fell silent. The situation almost seemed like a duel from a Western movie. All of a sudden, something happened. The people coming out of the Central do Brasil joined us. They were street side vendors, selling fries, or mothers with four children, the children in the street, or hobos and beggars. The poor, the poorest of the city of Rio, came together and positioned themselves right between us and the police. A few minutes later, the riot police shot at us and arrested 40 people, among them a friend of mine. On the run, as I was trying to seek refuge in the closest metro stop, I saw a man who was crying and seemed weak. He was bleeding — a victim of “non-lethal” arms.
Σε ένα άλλο άρθρο μιας εφημερίδας αναδεικνύεται το γεγονός ότι η ”ανάπτυξη” έχει φτάσει ήδη στο σημείο που οι αντιφάσεις της έχουν ωριμάσει αρκετά:
For some observers, the protest represents middle-class frustration with rising costs of living even as the economy slows at the end of a long commodities boom. Meantime, many Brazilians live in congested cities where prices have soared so much that meals, movies and Starbucks coffee often costs more here than in New York. Even in an economic expansion, salaries didn’t keep pace.
The situations are different. For one, the Brazilian protesters haven’t targeted Ms. Rousseff personally and are simply marching, not occupying land marked for development, as in Turkey.
Τα λόγια κάποιων τυχαίων διαδηλωτών (προσοχή στο ότι ο ένας είναι δικηγόρος αλλά του φαίνεται ακριβό το εισιτήριο λεωφορείου) αναδεικνύουν πώς τη στιγμή του ξεσπάσματος αναδύονται όλες οι αντιφάσεις μαζί:
In São Paulo and other cities, marchers chanted “the people woke up” to the tune of a popular soccer cheer. Pedro Pereira, 30 years old, a lawyer who showed up at the Rio protest march in a suit, said the demonstrations appealed to him at first because of his daily bus commutes. But now, the poor buses are largely symbolic of broader frustrations with what he called political “impunity.” ”The complaints are millions, and it’s not all going to get fixed in just a few years,” said Mr. Pereira, who voted for Ms. Rousseff in 2010 hoping she was a candidate for change. ”The fare increase was a small drop in a full bucket,” said Rodrigo Vidaurre, 24, a student who was protesting in Rio. “We won’t stop. Even if we get this with the price of the bus and have no raise, we won’t stop. We will fight against inflation, corruption, we’ll fight. We won’t stop.”
Μπορούμε ήδη να δούμε μια βασική διαφορά από την κατάσταση στην Τουρκία. Το κίνημα δεν έχει δημιουργήσει κανένα πολιτικό στόχο, ούτε καν την πτώση της κυβέρνησης και δεν υπάρχει (προς το παρόν τουλάχιστον) τάση εδαφικοποίησης του. Έτσι δεν υπάρχει ούτε καν μια μακρυνή προοπτική “νίκης” του κινήματος. Το κίνημα είναι υποχρεωμένο να ασχοληθεί με το παρόν του, με αυτά που κάνει, προς το παρόν δηλαδή, με την αντιμετώπιση της καταστολής. Το κράτος ανακοίνωσε σήμερα ότι κατεβάζει την εθνοφρουρά σε πέντε πόλεις, αλλά στη συνέχεια ανακοίνωσε ότι ο ρόλος της θα είναι “συμβουλευτικός” (κράτος είναι ότι γουστάρει λέει). Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Βραζιλία είναι ένα ακραία κατασταλτικό κράτος, οι ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας είναι συνηθισμένες να συμπεριφέρονται σαν στρατός κατοχής, που εισβάλλει σε κατοικημένες περιοχές πυροβολεί ότι κινείται, λεηλατεί και βιάζει. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν εμφανιστούν και άλλα “υποκείμενα” που θα λάβουν μέρος στις συγκρούσεις, αν δεν συγκροτηθεί μέσα στις συγκρούσεις το (μη-)υποκείμενο, αν δεν παραχθεί ως δραστηριότητα η σχέση ανάμεσα στους φτωχούς και αποκλεισμένους και τη νεολαία των μεσαίων στρωμάτων, τότε το πιο πιθανό είναι η καταστολή να συντρίψει κυριολεκτικά το κίνημα αυτό.
 http://communisation.espivblogs.net

Η Βουλγαρία έχει πλησιάσει τα όρια του κινδύνου

Φωτογραφία: EPA

Η Βουλγαρία εισέρχεται σε περίοδο οξείας πολιτικής κρίσης. Αυτό είναι το τίμημα για την απροθυμία των Αρχών να ανταποκριθούν στις οικονομικές προκλήσεις της νέας εποχής.

Οι μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, οι οποίες στο παρελθόν πραγματοποιούνταν με κοινωνικά συνθήματα, σήμερα γίνονται με συνθήματα αλλαγής του καθεστώτος. Ο λόγος για την πρόσφατη όμως, πιθανώς, κάθε άλλο παρά τελευταία έξαρση δυσαρέσκειας ήταν η εκλογή του νομικού, πολιτικού και μεγιστάνα των ΜΜΕ Ντέλιαν Πεέβσκι στη θέση του Προέδρου της Κρατικής Υπηρεσίας εθνικής ασφάλειας. Ο διορισμός έγινε χωρίς την υποχρεωτική συζήτηση και πολύ βεβιασμένα. Γι΄αυτό προκάλεσε διαμαρτυρίες κυριολεκτικά σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας.
Προς το παρόν οι διαμαρτυρίες γίνονται ειρηνικά και σε κάποιο βαθμό μοιάζουν με τις λαϊκές γιορταστικές εκδηλώσεις. Όμως στο πλήθος ωριμάζουν ιδέες της «νίκης». Οι διαμαρτυρόμενοι, για να είμαστε ακριβείς, δεν έχουν αρχηγό, για να κατευθύνει την οργή τους προς ορισμένη κατεύθυνση και να μετατρέψει τους ειρηνικούς πολίτες σε δημιουργούς οδοφραγμάτων. Στο θέμα αναφέρεται η δημοσιογράφος της εφημερίδας «Ντούμα» Βελάνα Χρίστοβα:

- Στη Βουλγαρία ο σχηματισμός νέας κυβέρνησης έγινε με μεγάλες δυσκολίες. Και δεν είχε το δικαίωμα να κάνει οποιοδήποτε λάθος, ούτε ακόμα και μικρό. Όμως παρόλα αυτά επέλεξε εντελώς ακατάλληλο άνθρωπο. Πάντοτε, όταν το πλήθος είναι στο δρόμο, διάφορες δυνάμεις μπορούν να επωφεληθούν της κατάστασης. Και φυσικά, εμφανίστηκαν πολιτικές δυνάμεις, που ηγήθηκαν των διαμαρτυριών. Ανάμεσά τους είναι και πολιτικοί από την προηγούμενη κυβέρνηση, οι οποίοι ωθούν τη διαμαρτυρία με το μοναδικό στόχο – να επιστρέψουν πίσω στην εξουσία.
Παρόμοια θέση έχει και η δημοσιογράφος, ειδική στα διεθνή θέματα της εφημερίδας Russia today Σβετλάνα Μίχοβα:
- Η κύρια κινητήρια δύναμη όλων αυτών των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας είναι το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού Μπόικο Μπορίσοφ. Και Πρέπει να σημειωθεί ότι είναι υπερβολικά επιθετικό στις απαιτήσεις του. Μεταξύ άλλων απαιτεί την παραίτηση της κυβέρνησης. Όμως χωρίς αυτή την κυβέρνηση είναι αδύνατη η έγκριση νέων νόμων, ούτε να γίνει τίποτα για τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης του λαού. Και η χώρα βρίσκεται κυριολεκτικά στο χείλος της χρεοκοπίας. Το πιο επικίνδυνο είναι ότι οι διαμαρτυρίες μπορούν να καταλήξουν στην απαίτηση για ένα «ισχυρό χέρι», πράγμα που δεν είναι καθόλου καλό.
Η πολιτική κρίση στη Βουλγαρία ήταν αναπόφευκτη. Αυτή είναι η άποψη της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου της Σόφιας, δόκτορα των ιστορικών και οικονομικών επιστημών Νίνας Ντιουλγκέροβα:
- Νομίζω ότι τα δρώμενα στη Βουλγαρία αποτελούν μέρος μιας μεγάλης μάχης για τους χρηματικούς πόρους, τους οποίους τα επόμενα χρόνια θα κατανέμει το Ευρωκοινοβούλιο. Και το κυριότερο είναι, ποιος θα τους διαχειρίζεται. Προσωπικά δεν ξεχνώ ότι η Βουλγαρία είναι μέρος της περιοχής του Ευξείνου Πόντου. Και όχι μόνο στη Βουλγαρία, αλλά και στην Ελλάδα και την Τουρκία σήμερα λαμβάνει χώρα κλιμάκωση της έντασης. Νομίζω ότι πρέπει να αναζητήσουμε σχέση μεταξύ όλων αυτών των διαδικασιών. Η παρασκηνιακή μάχη είναι πολύ πιο σκληρή από αυτήν, που βλέπουμε σήμερα.

Tουρκία: Ακόμα στέκονται όρθιοι

Η σιωπηλή, όρθια διαμαρτυρία, που ξεκίνησε από τον καλλιτέχνη Ερντέμ Γκουντούζ στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης εξαπλώνεται στην Άγκυρα και σε άλλες πόλεις της Τουρκίας, όπου εκατοντάδες αντικυβερνητικοί διαδηλωτές υιοθετούν την πρωτότυπη μορφή διαμαρτυρίας.
Ακίνητοι και αμίλητοι στην πλατεία Ταξίμ (Φωτ.:Ayla Jean Yackley @aylajean/twitter) Ακίνητοι και αμίλητοι στην πλατεία Ταξίμ (Φωτ.:Ayla Jean Yackley @aylajean/twitter)
Το απόγευμα της Δευτέρας, ο Ερντέμ Γκουντούζ στάθηκε όρθιος, ακίνητος και σιωπηλός στην πλατεία Ταξίμ επί 8 ώρες. Τη νύχτα αστυνομικοί τον απομάκρυναν από την περιοχή, όμως ήδη στο πλευρό του είχαν σπεύσει άλλοι διαδηλωτές, μιμούμενοι τη στάση του. 
  Ο Ερντέμ Γκουντούζ στην πλατεία Ταξίμ Ο Ερντέμ Γκουντούζ στην πλατεία Ταξίμ
Η πρωτοβουλία του καλλιτέχνη συγκίνησε και ενέπνευσε το κίνημα διαμαρτυρίας. Το παράδειγμά του ακολούθησαν εκατοντάδες πολίτες στην Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα και άλλες τουρκικές πόλεις.
  Το χιούμορ δεν λείπει από τη νέα μορφή διαμαρτυρίας (φωτ.: EPA/ULAS YUNUS TOSUN)
Το θέμα επικρατεί στο twitter τις τελευταίες ημέρες με τα δημοφιλή hash tag: #duranadam  και #standingman, δηλαδή «ο άνδρας που στέκεται» στα τουρκικά και τα αγγλικά.  
Ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης έχει δηλώσει ότι δεν έχει καμία αντίρρηση για τις σιωπηλές αντικυβερνητικές διαμαρτυρίες, προσπαθώντας να ρίξει τους τόνους μετά από τρεις εβδομάδες αιματηρών διαδηλώσεων στη χώρα.  
Σε παραλλαγή της διαμαρτυρίας, διαδηλωτές στέκονται όρθιοι και διαβάζουν βιβλία (Φωτ: sermiyan midyat @sermiyanmidyat /twitter)

ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΙΡΑΝΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΧΑΣΑΝ ΡΟΥΧΑΝΙ

Η εκλογή του νέου προέδρου του Ιράν δημιουργεί ελπίδες για την διπλωματική προσέγγιση του με την Δύση .Το Ιράν εκτός από το πυρηνικό πρόγραμμά του αποτελεί την χώρα κλειδί για την επίλυση της Συριακής κρίσης .Το Ιράν χρηματοδοτεί την Χεζμπολάχ του Λιβάνου , παρέχει οπλισμό και εκπαίδευση στην Συρία και αποτελεί το κύριο συστατικό του Σιιτκού άξονα Συρίας -Χεζμπολάχ-Ιράκ -Ιράν του οποίου την δημιουργία απεργάζεται τα τελευταία 30 χρόνια .Απέναντι στον Σιιτικό άξονα βρίσκονται οι υπόλοιπες Σουνιτικές χώρες της Μ.Ανατολής με κύριους χρηματοδότες το Κατάρ και την Σ.Αραβία. Η  προσέγγιση του Ιράν με την Δύση δεν θα είναι περίπατος και για τις δύο πλευρές την στιγμή που οι εντάσεις στην Μ.Ανατολή είναι βαθιά εδραιωμένες και διαμορφωμένες στην βάση ενός θρησκευτικού πολέμου μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών .Οι δε Σουνίτες( Σ.Αραβία-Κατάρ) έχουν ως υποχείρια  και  ως συμμάχους την Ε.Ε ,τις ΗΠΑ και την ΄΄διεθνή κοινότητα'' με το όπλο την ενεργειακής εξάρτηση  τους και ελέγχουν την Αίγυπτο -Ιορδανία -Λιβύη - Παλαιστίνη . Οι   Σιιτες απολαμβάνουν τις υποστήριξης της Ρωσίας και Κίνας και η πόλωση αυτή έχει αποτυπωθεί με σαφήνεια στην Συριακή κρίση. 
Η απροθυμία των ΗΠΑ και των συμμάχων της να αναλάβουν στρατιωτική δράση εναντίον της Συρίας αλλά και του Ιράν ,παρ όλες τις εξαγγελίες αλλά και τις πιέσεις του Ισραήλ, μπορεί να βρει δικαίωση  στο πρόσωπο του νεοεκλεγέντος  προέδρου Ρουχανί ο οποίος φέρεται ως μετριοπαθής και έχει την υποστήριξη του Ιρανικού λαού .

Νέα εποχή στο Ιράν με την εκλογή του Χασάν Ρουχανί

Νέος πρόεδρος του Ιράν αναδείχτηκε ο κληρικός Χασάν Ρουχανί με ποσοστό 50, 7%. Δεύτερος, με μεγάλη διαφορά, ήρθε ο δήμαρχος της Τεχεράνης Μπακέρ Καμπιλάφ, σύμμαχος του Ανώτατου Ηγέτη Αγιατολάχ Αλί Χαμενέι.
Στην πρώτη δήλωση μετά την επιβεβαίωση της εκλογικής του νίκης, ο Ρουχανί κάλεσε τις δυτικές δυνάμεις να μεταχειριστούν το Ιράν με σεβασμό και να αναγνωρίσουν τα δικαιώματα της χώρας του. «Είναι μια νίκη της λογικής, της προόδου, της μετριοπάθειας… κατά του εξτρεμισμού», δήλωσε ο νέος πρόεδρος του Ιράν.
«Μια νέα ευκαιρία δημιουργείται… τα κράτη που μιλούν για δημοκρατία και διάλογο θα πρέπει να απευθυνθούν στον λαό μας με σεβασμό και να αναγνωρίσουν τα δικαιώματα του Ιράν», δήλωσε.
Οι αναλυτές εκτιμούν ότι η ανάδειξη του μετριοπαθούς Ρουχανί είναι σημαντική επιτυχία για το φιλελεύθερο τμήμα του εκλογικού σώματος, δεδομένου μάλιστα ότι όλοι οι υπόλοιποι υποψήφιοι θεωρούνταν εκπρόσωποι της συντηρητικής παράταξης. Το εκλογικό αποτέλεσμα αναμένεται να επικυρωθεί από τον Χαμενέι στις 3 Αυγούστου, ενώ στη συνέχεια ο νέος πρόεδρος θα ορκιστεί ενώπιον του κοινοβουλίου.
http://www.iapopsi.gr


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΥΡΙΑ Η ΕΛΛΑΔΑ-Η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα θυμίζει απόλυτα την πτώση του Βυζαντίου και την σταδιακή έλευση των Τούρκων