Ο εκβιασμός της Γερμανίας ( από τις ΗΠΑ για να αναγκασθεί να υποταχθεί στην ΤTIP)










ΕΙΚΟΝΑ---Γερμανία
Η πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί το σκάνδαλο της VW για να καμφθούν οι αντιρρήσεις της Γερμανίας σε τρία βασικά θέματα είναι μεγάλη: στην πολιτική λιτότητας, στη μείωση των πλεονασμάτων της, καθώς επίσης στη συμφωνία TTIP

.
Οι Γερμανοί δεν είναι ούτε έξυπνοι, ούτε δημιουργικοί, ούτε εργατικοί – ενώ έχει αποδειχθεί πολλές φορές, όπως στο πρόσφατο παράδειγμα της Volkswagen (άρθρο) ότι, εξαπατούν τους πελάτες τους, καθώς επίσης την εφορία, όπου και με όποιον τρόπο μπορούν.
Εν τούτοις, η Γερμανία έχει αναδειχθεί στην ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης, καθώς επίσης στον αδιαφιλονίκητο ηγεμόνα της Ευρωζώνης – σε αυτόν που αποφασίζει για όλα τα υπόλοιπα κράτη, τιμωρώντας τα παραδειγματικά όταν συμπεριφέρονται ανυπάκουα, όπως έχει συμβεί με την Ελλάδα.


 
Οι βασικοί λόγοι της επιτυχίας των Γερμανών είναι αναμφίβολα η μεθοδικότητα τους, ακόμη και όταν εξαπατούν (μέσω του μισθολογικού dumping που υιοθέτησαν το 2000, εξαπάτησαν όλες τις χώρες του ευρώ), το σταθερό επιχειρηματικό και φορολογικό πλαίσιο που διαθέτει η χώρα, η επικέντρωση στην επιχειρηματικότητα και στον ιδιωτικό τομέα, καθώς επίσης ο συγκαλυμμένος προστατευτισμός της οικονομίας τους – από το εσωτερικό της οποίας εκδιώκονται έμμεσα οι ξένες επιχειρήσεις, εν μέρει επειδή σαμποτάρονται από τους Πολίτες, χωρίς να τους υποδεικνύεται κάτι τέτοιο από την κυβέρνηση.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ αποτελεί ο αμερικανικός κολοσσός λιανικής, η «Wal-Mart Stores», η οποία τελικά αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τη Γερμανία, λόγω του ότι δεν κατάφερε να προσελκύσει τους καταναλωτές της – επειδή απέφευγαν σκόπιμα να αγοράσουν από τα καταστήματα της.
Σε πλήρη αντίθεση με τους Γερμανούς τώρα, οι Έλληνες είναι έξυπνοι, δημιουργικοί και εργατικοί, ζώντας σε μία προικισμένη από το Θεό χώρα – οπότε δεν θα είχαν λόγο να εξαπατήσουν κανέναν για να επιτύχουν τους στόχους τους, εάν ήταν μεθοδικοί, εάν η Ελλάδα είχε ένα σταθερό πλαίσιο λειτουργίας της οικονομίας της (κανόνες για όλους), εάν τα πάντα δεν περιστρέφονταν γύρω από μία πολύ συχνά διεφθαρμένη πολιτική (ενώ ο επιχειρηματίας θεωρείται de facto απατεώνας), καθώς επίσης εάν οι καταναλωτές προστάτευαν τις ελληνικές εταιρείες, τόσο αγοράζοντας από αυτές, όσο και επιλέγοντας ελληνικά προϊόντα.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα της χώρας μας, καθώς επίσης οι λύσεις του – οι πραγματικές «διαρθρωτικές αλλαγές» που απαιτούνται δηλαδή στην οικονομία, στην πολιτική και στην κοινωνία. Εκτός αυτού, το πρόβλημα διευρύνεται λόγω της μη ύπαρξης ενός αναπτυξιακού σχεδίου «ελληνικής ιδιοκτησίας» – το οποίο θα επέτρεπε να αναζητηθούν οι κατάλληλοι τρόποι εξόδου της Ελλάδας από την κρίση, από τα μνημόνια και από την πολιτική λιτότητας.
Χωρίς τις παραπάνω διαρθρωτικές αλλαγές, τις μεταρρυθμίσεις καλύτερα, καθώς επίσης χωρίς ένα τέτοιο ρεαλιστικό σχέδιο ανασυγκρότησης, είναι αδύνατον ποτέ να εξετασθεί οτιδήποτε άλλο – όπως, για παράδειγμα, οι ιδιωτικοποιήσεις που επιβάλλονται από τα μνημόνια, οι οποίες δεν θα ήταν καθόλου αρνητικές εάν
(α) το κράτος είχε τη δυνατότητα να λειτουργήσει σωστά, ως ο ρυθμιστής της επιχειρηματικής ζωής, συμμετέχοντας μόνο ως μέτοχος σε κάποιες, καθώς επίσης
(β) εάν επιλέγονταν Έλληνες επιχειρηματίες, με την έννοια πως τα κέρδη τους δεν θα καταναλώνονταν ή/και δεν επενδύονταν στο εξωτερικό, προκαλώντας προβλήματα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών της χώρας (όπως συμβαίνει σε άλλα κράτη που δραστηριοποιήθηκε το ΔΝΤ – Βραζιλία, Τουρκία κλπ.) αλλά, κυρίως, εντός της Ελλάδας.
Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνονται οι επιπτώσεις των ιδιωτικοποιήσεων σε ξένους, όσον αφορά το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, στην πάμπλουτη Βραζιλία (αριστερή κάθετος) και στην Τουρκία (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος) – σε δύο χώρες θύματα του ΔΝΤ, οι οποίες δεν θα μπορέσουν ποτέ να συνέλθουν πραγματικά.
.
ΓΡΑΦΗΜΑ - Βραζιλία, Τουρκία, ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, σύγκριση
.
Στο σημείο αυτό θα αναρωτιόταν ίσως κανείς, εάν μπορεί να ανταπεξέλθει με αυτά που απαιτούνται για να «αναβιώσει» η ελληνική οικονομία μία αριστερή κυβέρνηση. Η απάντηση είναι προφανώς θετική, αφού είναι η καταλληλότερη για να εξασφαλισθεί η δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων, μέσω της οποίας αυξάνεται γρηγορότερα το ΑΕΠ – αρκεί φυσικά να λειτουργήσει έτσι ώστε να δημιουργηθούν εισοδήματα, πλούτος δηλαδή και όχι να μοιράσει τη φτώχεια.
Εν τούτοις, όταν διαπιστώνεται πως η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας δεν έχει καμία πρόθεση για τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις, ενώ απλά αντικαθιστά την προηγούμενη οικονομική εξουσία με μια καινούργια, εγχώρια και ξένη, ως συνήθως διαπλεκόμενη, τότε γίνεται κατανοητό ότι, οι ελπίδες για το μέλλον της χώρας είναι ουτοπικές – πως παρά το ότι ακόμη μπορεί, δεν θα τα καταφέρει.
.

Οι συνέπειες του σκανδάλου της VW

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, τα γερμανικά ΜΜΕ άρχισαν ήδη να κατηγορούν την αμερικανική κυβέρνηση για το θέμα της VW, ισχυριζόμενα πως προσπαθεί να αναδειχθεί στο δικαστή του πλανήτη, επιβάλλοντας εξοντωτικά πρόστιμα στις επιχειρήσεις όποιων χωρών θέλει – όπως συνέβη στην περίπτωση της γαλλικής τράπεζας (ΒΝΡ), της ιαπωνικής Toyota κοκ.
Άλλα δε θεωρούν πως είχε άμεση σχέση με την τοποθέτηση νέων πυρηνικών όπλων στην αμερικανική βάση της Γερμανίας, η οποία είναι η μεγαλύτερη εκτός των Η.Π.Α. – με την έννοια πως η υπερδύναμη θέλησε να εκβιάσει τη Γερμανία, έτσι ώστε να μην το αρνηθεί φοβούμενη τις αντιδράσεις της Ρωσίας (η οποία πράγματι δήλωσε πως θα κάνει το ίδιο στα σύνορα με την Πολωνία, για να μην διαταραχθεί η στρατιωτική ισορροπία στην Ευρώπη).

Εν τούτοις, πιθανότερη φαίνεται η χρησιμοποίηση του σκανδάλου της VW από τις Η.Π.Α., το οποίο έχει διευρυνθεί σε πολλές χώρες, από τη Μ. Βρετανία έως την Αυστραλία (πηγή), ενώ παρομοιάζεται με το αντίστοιχο της ΒΡ (γράφημα) για να καμφθούν οι αντιρρήσεις της Γερμανίας σε τρία βασικά θέματα: στην πολιτική λιτότητας, στα μείωση των υπερβολικά μεγάλων πλεονασμάτων της στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, καθώς επίσης στη συμφωνία TTIP (άρθρο) – η οποία, όταν υπογραφεί, θα καταστήσει τους αμερικανικούς ομίλους (πολυεθνικές), πανίσχυρους στην Ευρώπη.
.
ΓΡΑΦΗΜΑ - BP
.

Η συμφωνία ΤΤΙΡ

Ειδικά όσον αφορά τη σύμβαση ΤΤΙΡ, πολλοί άνθρωποι δεν κατανοούν ακόμη πόσο καταστροφική θα ήταν η υπογραφή της – αφού είναι εντελώς διαφορετική, από τις μέχρι σήμερα συμφωνίες ελευθέρου εμπορίου.
Αναλυτικότερα, με τις προηγούμενες συμφωνίες αποφασιζόταν κυρίως η μείωση των δασμών, μέσω της οποίας τα προϊόντα γίνονταν φθηνότερα για τους καταναλωτές – αφενός μεν λόγω της μικρότερης επιβάρυνσης τους, αφετέρου εξαιτίας του μεγαλύτερου ανταγωνισμού.
Σήμερα όμως, οι δασμοί μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ευρώπης είναι πολύ χαμηλοί – ενώ όσον αφορά την ΤΤΙΡ (υπερατλαντική), καθώς επίσης την ΤΡΡ (υπέρειρηνική), το θέμα δεν είναι στην πραγματικότητα το εμπόριο, αλλά τα εξής:
(α)  Από τη μία πλευρά πρόκειται για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας – όπου, για παράδειγμα, η φαρμακευτική βιομηχανία έχει σκοπό να εκδιώξει τα γενόσημα από την αγορά.
(β)  Από την άλλη, ο στόχος είναι η προστασία των επενδύσεων – κάτι που είναι αδιανόητο να επιτραπεί από τις κυβερνήσεις. Ενδιαφέρον εδώ είναι το κατωτέρω παράδειγμα που χρησιμοποίησε πρόσφατα ο κ. Stieglitz, να περιγράψει το είδος της προστασίας των επενδυτών.
Κατά τον ίδιο, στο παρελθόν δεν γνωρίζαμε πόσο επικίνδυνος ήταν ο ασβέστης – έως ότου ανακαλύψαμε πως σκοτώνει. Σήμερα λοιπόν, οι κατασκευαστές ασβέστη είναι υποχρεωμένοι να αποζημιώνουν εκείνους τους ανθρώπους, τη ζωή των οποίων κατέστρεψαν.
Σύμφωνα τώρα με τη λογική της προστασίας των επενδύσεων που προωθεί η ΤΤΙΡ, θα πρέπει να αποζημιώνουμε τους κατασκευαστές ασβέστη, έτσι ώστε να μην σκοτώνουν κανέναν άνθρωπο. Με απλά λόγια, θα πρέπει τα κράτη να πληρώνουν στους κατασκευαστές ασβέστη τα κέρδη που θα είχαν εάν συνέχιζαν να σκοτώνουν ανθρώπους – τα διαφυγόντα τους έσοδα λοιπόν, από την απαγόρευση της παραγωγής ασβέστη.
Με ένα άλλο παράδειγμα, εάν επιτραπεί από την Ευρώπη η εξόρυξη πετρελαίου με τη μέθοδο του σχιστόλιθου στις αμερικανικές εταιρείες και αργότερα απαγορευθεί, επειδή θα έχει ανακαλυφθεί πως οι ζημίες που προκαλούνται στο περιβάλλον (υδροφόρος ορίζοντας) είναι τεράστιες, τότε τα κράτη θα πρέπει να αποζημιώσουν τους επενδυτές για τα χαμένα κέρδη τους, εάν συνέχιζαν την εξόρυξη πετρελαίου με την ίδια μέθοδο. Εκτός αυτού, δεν θα επιτρέπεται η επανεθνικοποίηση εταιρειών του δημοσίου που έχουν ιδιωτικοποιηθεί στο παρελθόν.
Περαιτέρω, οι υποστηρικτές της ΤΤΙΡ ισχυρίζονται πως εάν δεν την υπογράψει η Ευρώπη, θα χάσει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα – πόσο μάλλον εάν δεν συμμετέχει στην αντίστοιχη των Η.Π.Α. με την Ασία (ΤΡΡ, υπερειρηνική). Πρόκειται βέβαια για ανόητους ισχυρισμούς, επειδή δεν πρόκειται να αυξηθεί σημαντικά ο όγκος του εμπορίου μεταξύ της Ευρώπης, των Η.Π.Α. και της Ασίας, κλιμακώνοντας τους ρυθμούς ανάπτυξης – ενώ η ΤΡΡ είναι επίσης μία κακή συμφωνία.
Αντίθετα, θα καταστραφούν θέσεις εργασίας γρηγορότερα, από ότι θα δημιουργηθούν καινούργιες – ενώ η αμερικανική οικονομία δεν είναι καθόλου υγιής, όπως παρουσιάζεται από τις χειραγωγημένες στατιστικές. Ειδικά στον τομέα της ανεργίας, η οποία είναι μεν χαμηλή στις Η.Π.Α., αλλά δεν συμπεριλαμβάνει τους μακροχρόνια ανέργους ή άλλου είδους ιδιαιτερότητες (ανάλυση).
Εν τούτοις, το σκάνδαλο που αφορά ολόκληρη τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία θα χρησιμοποιηθεί ασφαλώς ως μέσον πίεσης για την υπογραφή της ΤΤΙΡ, καθώς επίσης της ΤΡΡ από την Ευρώπη – οπότε θα επιβαρυνόταν, λόγω της γερμανικής απάτης, ολόκληρη η ήπειρος μας.
.

Τα γερμανικά πλεονάσματα και η πολιτική λιτότητας

Έχοντας αναλύσει πώς θα μπορούσε να πιεσθεί η Γερμανία μέσω του σκανδάλου της VW, έτσι ώστε να υπογράψει τις δύο συμφωνίες, συμπαρασύροντας την Ευρώπη, επόμενο θέμα είναι τα υπερβολικά πλεονάσματα της – τα οποία δεν χρησιμοποιεί όπως η Κίνα, στηρίζοντας μέσω αυτών την παγκόσμια ζήτηση αφού είναι μεγαλύτερα αλλά, αντίθετα, εις βάρος τόσο του πλανήτη, όσο και των εταίρων της στην Ευρωζώνη.
Ακόμη περισσότερο, με την πολιτική λιτότητας δεν ζημιώνει μόνο την ΕΕ, αλλά ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία, αφαιρώντας τη ζήτηση που έχει ανάγκη για να αναπτυχθεί – ενώ οδηγεί στη διάλυση της Ευρωζώνης, το αργότερο όταν κάποια μεγάλη χώρα, όπως η Ιταλία ή η Γαλλία, θα κατανοήσει πως οι προοπτικές για την οικονομία της είναι καλύτερες, εάν υιοθετήσει ένα δικό της νόμισμα.
Φυσικά οι Η.Π.Α. αντιλαμβάνονται τις συνέπειες για τη δική τους οικονομία – ενώ μάλλον δεν θέλουν να καταστραφεί το δημιούργημα τους, το ευρώ (ανάλυση). Επομένως, θα κάνουν τα πάντα για να «πείσουν» τη Γερμανία να αλλάξει τακτική, τόσο όσον αφορά τα πλεονάσματα, όσο και την πολιτική λιτότητας
Το γεγονός αυτό ίσως ωφελήσει την Ελλάδα εάν εκμεταλλευθεί σωστά τη μεγάλη ευκαιρία που της προσφέρεται – αφού όλοι γνωρίζουν πως η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, χωρίς αναπτυξιακά μέτρα και χωρίς διαγραφή μέρους του χρέους, θα την οδηγήσει στην απόλυτη καταστροφή.
.

Επίλογος    

Όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές, η Γερμανία συνηθίζει να κερδίζει όλες τις μάχες, χάνοντας τελικά τον πόλεμο. Με βάση όλα όσα συμβαίνουν λοιπόν, φαίνεται πως η ιστορία επαναλαμβάνεται – αν και με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο, επειδή οι οικονομικοί πόλεμοι, στους οποίους οι Η.Π.Α. είναι αναμφίβολα εξαιρετικά ισχυρές, ακολουθούν διαφορετικούς κανόνες.
Εν τούτοις, δεν μπορεί να αισθάνεται κανείς ικανοποιημένος από την έκβαση του πολέμου, γνωρίζοντας πως μία ισχυρή ευρωπαϊκή δύναμη θα αντικατασταθεί από τη δικτατορία των πολυεθνικών, μέσω της υπογραφής των δύο ανίερων συμβάσεων: της ΤΤΙΡ και της ΤΡΡ.
Επομένως, ακόμη και αν η έκβαση θα είναι ενδεχομένως θετική για την Ελλάδα ή/και για την υπόλοιπη Ευρωζώνη, το αντάλλαγμα είναι δυσανάλογο – με απόλυτη υπευθυνότητα της γερμανικής κυβέρνησης η οποία, μετά από δύο παγκοσμίους πολέμους, δεν έχει ακόμη καταλάβει πως υπάρχουν κάποια όρια που δεν πρέπει να υπερβαίνει κανείς.
ΣυγγραφέαςAnalyst Team
ΠΗΓΗ 
http://www.analyst.gr/2015/09/24/o-ekviasmos-tis-germanias/view-all/

  ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΤΙΡ -Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ- Η ΔΙΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ-ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΠΙΘΑΝΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΤΗΣ

Γράφει ο Αλώπηξ
21 Ιανουαρίου 2015
Η Συμφωνία Διατλαντικής Εμπορικής και Επενδυτικής Συνεργασίας (Transatlantic Trade and Investment Partnership, ΤΤΙΡ), την οποία διαπραγματεύονται (και  αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο στάδιο των μυστικών διαπραγματεύσεων) από τον Ιούλιο του 2013 Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρωπαϊκή Ένωση (Στο μέλλον αναμένεται να προστεθεί και η Κίνα σε αυτή). Προβλέπει ότι η ισχύουσα νομοθεσία στις δύο πλευρές του Ατλαντικού θα υποταχθεί στους κανόνες του ελεύθερου εμπορίου, που έχουν καθιερωθεί από και για τις μεγάλες ευρωπαϊκές και αμερικανικές επιχειρήσεις, επί ποινή εμπορικών κυρώσεων για τη χώρα-παραβάτη ή αποζημιώσεων αρκετών εκατομμυρίων ευρώ προς όφελος των εναγόντων. Πρόκειται στην ουσία για μια "κοινή αγορά" εμπορευμάτων, υπηρεσιών και κεφαλαίου ,μια Διατλαντική Συμφωνία Ελευθέρων Συναλλαγών ,μεταξύ των δυο πλευρών του Ατλαντικού.

Οι συνομιλίες για τη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP) ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 2013 όταν το Συμβούλιο έδωσε «το πράσινο φως» στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την έναρξη των διαπραγματεύσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συμφωνία που φιλοδοξεί να δημιουργήσει τη μεγαλύτερη ζώνη ελεύθερου εμπορίου στον κόσμο στοχεύει στην προώθηση των διατλαντικών εμπορικών συναλλαγών και επενδύσεων, γεγονός που σύμφωνα με τους υποστηρικτές της και υποτίθεται ότι θα οδηγήσει σε αύξηση της ανάπτυξης και θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.


Η συμφωνία αυτή στοχεύει στην κατάργηση των εμπορικών φραγμών σε ένα ευρύ φάσμα τομέων της οικονομίας και αποτελείται από τρία κύρια μέρη:
  • Πρόσβαση στην αγορά (συμπεριλαμβανόμενων των εμπορικών δασμών).
  • Κανονιστικές ρυθμίσεις και μη δασμολογικοί φραγμοί.
  • Ειδικοί Κανόνες (π.χ. δικαιώματα  πνευματικής ιδιοκτησίας, τελωνειακές και εμπορικές διευκολύνσεις, εμπόριο και βιώσιμη ανάπτυξη).
Οι αντίστοιχες συζητήσεις για τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ Καναδά και Ευρωπαϊκής Ένωσης είχαν ξεκινήσει το 2008. 
Το σχέδιο ΤΤΙΡ, « η χούντα των επιχειρηματιών », όπως το ονομάζει η Lori Wallach, το οποίο αποτελεί αντικείμενο μυστικών διαπραγματεύσεων, υποστηρίζεται ένθερμα από τις πολυεθνικές, καθώς, εάν υιοθετηθεί, θα τους επιτρέπει να φέρνουν ενώπιον της Δικαιοσύνης κάθε κράτος που δεν θα συμμορφώνεται με τους κανόνες του φιλελευθερισμού. Επίσης δεν θα δοθούν τα συμφωνηθέντα μεταξύ των ΗΠΑ και ΕΕ στην δημοσιότητα στο κοινό, αλλά θα κρατηθούν εντελώς μυστικά.
Αξιωματούχοι και από τις δύο πλευρές δηλώνουν ανοιχτά πως ο κύριος στόχος του TTIP είναι να παραμερίσει τις κανονιστικές ρυθμίσεις που αποτελούν "εμπόδιο" στην κερδοφορία πολυεθνικών επιχειρήσεων στις δύο μεριές του Ατλαντικού. Στην πραγματικότητα, τα "εμπόδια" αυτά είναι οι περιβαλλοντικές ρυθμίσεις, τα εργασιακά δικαιώματα, οι κανόνες ασφάλειας για τα τρόφιμα, οι κανονισμοί για τη χρήση χημικών τοξικών ουσιών, οι νόμοι για την προστασία των προσωπικών δεδομένων στο διαδίκτυο, ακόμη και κάποιες από τις ρυθμίσεις για τις τράπεζες που είχαν στόχο να αποφευχθεί μια επανάληψη της οικονομικής κρίσης του 2008.
Η συμφωνία θα επιδιώκει την εξάλειψη όλων των δασμών, τελών και λοιπών επιβαρύνσεων στο εμπόριο γεωργικών, βιομηχανικών και καταναλωτικών προϊόντων, αυξάνοντας τις επενδυτικές ευκαιρίες στην ΕΕ και την ποικιλία των ευρωπαϊκών προϊόντων στα αμερικανικά ράφια, μειώνοντας συγχρόνως την τελική τιμή τους. Οι επικριτές της συμφωνίας ισχυρίζονται ότι διακυβεύονται όχι μόνο τα Ευρωπαϊκά Κεκτημένα στην Υγεία, την Ασφάλεια Τροφίμων, την Προστασία του Περιβάλλοντος και τα Εργασιακά Δικαιώματα, αλλά και τα ίδια τα νομοθετικά δικαιώματα των κοινοβουλίων, η ίδια η δημοκρατία. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη δημοκρατία, σύμφωνα με το βρετανικό Guardian είναι το investorstate dispute settlement (ISDS), το οποίο δίνει στις πολυεθνικές νομική ισχύ κρατών, οι οποίες θα μπορούν δικαστικά να ακυρώνουν νόμους που έχουν ψηφιστεί στο κοινοβούλιο.

Με την TTIP επιχειρείται παράλληλα η υιοθέτηση παγκόσμιων προτύπων, με αποτέλεσμα οποιαδήποτε νέα νομοθεσία, πριν φθάσει στο Κοινοβούλιο μιας χώρας, να πρέπει πρώτα να εξετάζεται εάν είναι σύμφωνη με τις επιταγές της TTIP. Οι πολυεθνικές θα μπορούν ανά πάσα στιγμή να σύρουν κράτη στη διεθνή διαιτησία για διαφυγόντα κέρδη στην περίπτωση που τα κράτη ψηφίζουν νόμους για την προστασία της δημόσιας υγείας, του περιβάλλοντος ή του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Η κατάργηση των ευρωπαϊκών κανονισμών για την ασφάλεια των τροφίμων αποτελεί προτεραιότητα των επιχειρηματικών λόμπι στις διαπραγματεύσεις για το ΤΤΙΡ. Από τη λίστα τους δεν λείπουν και οι περιορισμοί που αφορούν τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ), τα φυτοφάρμακα, το βοδινό κρέας με ορμόνες και τις αυξητικές ουσίες. Από την πρώτη στιγμή, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δήλωσε ρητά ότι θα χρησιμοποιήσει τις διαπραγματεύσεις του ΤΤΙΡ για να βάλει στο στόχαστρο τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς που θέτουν φραγμούς στις αμερικανικές εξαγωγές τροφίμων και ειδικά τους κανονισμούς για την ασφάλεια των τροφίμων, τους οποίους υπερασπίστηκαν επί δεκαετίες οι Ευρωπαίοι πολίτες με τους αγώνες τους.



Η αμερικανική κυβέρνηση χρησιμοποιεί επίσης το ΤΤΙΡ για να αποδυναμώσει την Ευρωπαϊκή Οδηγία για την Ποιότητα των Καυσίμων: σκοπός της είναι να διευκολύνει τα αμερικανικά διυλιστήρια να εξάγουν στην Ευρώπη καναδικό πετρέλαιο που εξορύσσεται από κοιτάσματα ασφαλτούχας άμμου, με ολέθριες συνέπειες για το περιβάλλον. Επιπλέον, η εφαρμογή του ΤΤΙΡ θα ανοίξει την πόρτα στις μαζικές εξαγωγές σχιστολιθικού φυσικού αερίου από τις ΗΠΑ στην Ευρώπη, οδηγώντας στην επέκταση της υδραυλικής ρωγμάτωσης.
Θεωρείται  ότι η ΤΤΙP θα βάλει σε κίνδυνο την  προστασία του καταναλωτή και της δημόσιας υγείας, θα ακυρώσει την περιβαλλοντική και την κοινωνική νομοθεσία στην Ευρώπη, θα βάλλει εμπόδια στην πρόσβαση των πολιτών στις πληροφορίες, θα διευκολύνει την πρόσβαση των επιχειρήσεων στα προσωπικά δεδομένα, για εμπορική χρήση. Θέτει επίσης σε αμφισβήτηση, θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα, για να προστατεύσει τα συμφέροντα των πολυεθνικών, με μειώσεις μισθών, μειώσεις θέσεων εργασίας, κατάργηση συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης και συνεχή συρρίκνωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων με στόχο την μείωση του κόστους εργασίας.
Δεν υπάρχουν αναλύσεις που να δείχνουν το τι θα συμβεί εξαιτίας της «διαφορικής ανταγωνιστικότητας» των δυο οικονομιών (ΗΠΑ,ΕΕ) και για το τι παρενέργειες θα υπάρξουν μεταξύ των λιγότερο ανταγωνιστικών οικονομιών στις περιοχές που ανήκουν στα εσωτερικά περιβάλλοντα των δυο πλευρών. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν η συνολική ανταγωνιστικότητα των 28 κρατών μελών της ΕΕ είναι πολύ μικρή έναντι της ανταγωνιστικότητας των ΗΠΑ και των άλλων οικονομιών του κόσμου με έμφαση τις αναδυόμενες οικονομίες των BRICS (Brazil, Russia, India, China, South Africa). Από γεωπολιτικής απόψεως και από πλευράς «διεθνούς ισχύος» το δίπολο ΗΠΑ και ΕΕ καθημερινά οδεύει από ήττα σε ήττα, ιδιαίτερα έναντι της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Κίνας, (παρόλες τις πάμπολες οικονομικές, πολιτικές πιέσεις και κυρώσεις που ασκεί έναντι αυτών). Για αυτό τον λόγο, επειδή οι ΗΠΑ βλέπουν τον επερχόμενο γεωπολιτικό, κίνδυνο από την άνοδο της Κίνας (με το σύμφωνο της Σανγκαής), της Ρωσίας (μέσω της Ευρασιατικής Ένωσης) και των άλλων δυνάμεων των BRICS αποφάσισαν να αντιδράσουν άμεσα.




Για αυτό οι ΗΠΑ αποφάσισαν να δημιουργήσουν μία οικονομική ένωση, αντίστοιχη της ΕΕ, σε πανηπειρωτική κλίμακα, που τον ρόλο της κυρίαρχης χώρας σε αυτή θα έχουν οι ίδιες (όπως η Γερμανία ασκεί πλήρη και τυραννικό έλεγχο στα άλλα μέλη της ΕΕ) και την οποία θα ελέγχουν οι ίδιες πλήρως και θα αποφασίζουν μόνο αυτές ουσιαστικά για τους κανόνες που θα ισχύουν στην ένωση αυτή (και φυσικά θα είναι πάντα μόνο υπέρ αυτών).  Επίσης με την μελλοντική προσθήκη της Ιαπωνίας και αφού πάντα μία οικονομική ένωση σημαίνει μακροπρόθεσμα και πολιτική ένωση (όπως έγινε με την μετάλλαξη της ΕΟΚ σε ΕΕ), πιθανόν να δούμε μελλοντικά και μία πολιτική ομοσπονδία μεταξύ ΗΠΑ, ΕΕ και Ιαπωνίας (στα πρότυπα και με όλα τα μέλη που αποτελούν την υποοργάνωση της γνωστής Λέσχης Μπίλντενμπεργκ, της Τριμερούς Επιτροπής, και είναι περιττό ίσως να αναφερθεί ότι όλα τα οικονομικά της μέλη προωθούν και επωφελούνται από μία τέτοια συμφωνία). Αυτό σε συνδυασμό και με την πανθρησκειακή οικουμενιστική ένωση που επιχειρείται (υπό τον φόβο της τρομοκρατίας και για το καλό με την συνεργασία και ένωση όλων των θρησκειών και αιρέσεων), υπό την ηγεσία του συνεργάτη των ΗΠΑ και ΕΕ (και με την ενεργή πολιτική και οικονομική υποστήριξη τους φυσικά) πάπα της Ρώμης, ίσως δείχνει τι είδους ένωση θα είναι αυτή και με για ποιο πραγματικά σκοπό προωθείται. Έτσι πιστεύεται ότι ως τέλος του 2015 να συζητηθούν μόνο ζητήματα κανονιστικών ρυθμίσεων, και οι διαπραγματεύσεις να συνεχίσουν με απώτερο σκοπό να επιτευχθεί συμφωνία μέσα στο 2016.
Από την άλλη πλευρά οι Ρωσία και Κίνα δεν θέλουν σε καμία περίπτωση την δημιουργία ενός τόσο εκτενούς αντίπαλου, εχθρικού και ελεγχόμενου από τις ΗΠΑ πολιτικού μορφώματος και ιδίως οι Ρώσοι δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση την οριστική απώλεια της Ευρώπης και των όσων χωρών αυτής  θέλουν να προσαρτήσουν στην Ευρασιατική Ένωση. Έτσι χρηματοδοτούν σε όλη την ΕΕ ακροδεξιά, αντι-ευρωπαϊκά, ευρωσκεπτικιστικά, πατριωτικά (που θέλουν όσο τίποτα  την πολιτική και οικονομική ελευθερία των χωρών τους και για αυτό δέχονται και την χρηματοδότηση του, αφού όλες οι άλλες οικονομικές πηγές είναι υποταγμένες σε ΗΠΑ και ΕΕ)  ακόμα και αριστερά κόμματα με τελικό ανομολόγητο σκοπό να την απορυθμίσουν και να την διαλύσουν.


 Σύμφωνα με το περιοδικό Business Insider ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει γίνει σοκαριστικά αποτελεσματικός, στο να ασκεί επιρροή στην ευρωπαϊκή πολιτική, μέσω ενός πλήθος ακροδεξιών κομμάτων, αναφέρει το δημοσίευμα, που περιλαμβάνει και ένα διάγραμμα από το Κέντρο Ευρασιατικής Στρατηγικής (CESI), που καταγράφει την αυξανόμενη επιρροή του Κρεμλίνου σε έξι διαφορετικές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα.
Τα συγκεκριμένα ακροδεξιά κόμματα- περιλαμβάνονται ακόμη εκείνα της Μ. Βρετανίας, Γαλλίας, Γερμανίας, Βουλγαρίας και Ουγγαρίας- έχουν υψηλή δημοτικότητα και μάχονται σθεναρά κατά της παραχώρησης μεγαλύτερων εξουσιών στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Κάθε ένα από αυτά τα κόμματα, σημειώνει το Business Insider, έχει επίσης δημιουργήσει μία στενότερη σχέση με τη Ρωσία και έχει αντιδράσει στις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Μόσχα μετά από την προσάρτηση της Κριμαίας. Πέρα από τη Χρυσή Αυγή, η αναφορά γίνεται στο UKIP της Μ. Βρετανίας, το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας, το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας, το Jobbik της Ουγγαρίας και το Ataka της Βουλγαρίας. Τους στενότερους δεσμούς με τη Ρωσία- σύμφωνα με το δημοσίευμα- έχει το UKIP, αλλά και το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας, δύο κόμματα που είχαν υψηλά ποσοστά σε πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις.

Η άνοδος των ευρωπαϊκών ακροδεξιών κομμάτων συνδέεται, σε μεγάλο βαθμό, με ρωσικές πολιτικές που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Με βάση αυτές, ασκείται εξωτερική πολιτική μέσα από ένα συνδυασμό κατασκοπείας και «σκοτεινού» χρήματος, αναφέρει το δημοσίευμα. Όπως σημειώνει ο αναλυτής σε ρωσικά θέματα, Τζον Σίντλερ, ενώ η Σοβιετική Ένωση στήριζε κομμουνιστικά κόμματα για να επηρεάσει την πολιτική, η Ρωσία τώρα χρηματοδοτεί ακροδεξιές παρατάξεις, σε μία προσπάθεια να κατευθύνει την ευρωπαϊκή πολιτική.





Έτσι το σχέδιο του Πούτιν είναι με την άνοδο όλων αυτών των κομμάτων στην εξουσία να πραγματοποιηθεί η διάλυση της ΕΕ, να αποτύχει έτσι πλήρως η οικονομική και πολιτική και οικονομική ένωση των ΗΠΑ και ΕΕ μέσω της ΤΤΙΡ και τα κράτη της ΕΕ που θα έχουν αποκτήσει και πάλι την ανεξαρτησία τους, είτε να συμμαχήσουν μαζί του, είτε να γίνουν μέλη της Ευρασιατικής Ένωσης. Βέβαια θα πρέπει να αναφερθεί ότι ακόμα και αν όλα αυτά τα κόμματα πάρουν την εξουσία δεν σημαίνει ότι και όλα τους θα ασκήσουν και στην συνέχεια φιλορωσική πολιτική  και όταν θα έχουν την εξουσία δεν θα ξεχάσουν τις υποσχέσεις τους και θα στραφούν σαν μπούμερανγκ εναντίον της (ειδικά τα ακραία εθνικιστικά κόμματα).

Έχοντας δημιουργήσει ένα τέρας ανεξέλεγκτο όπως ο δόκτωρ Φρανκενστάιν δημιούργησε το ομώνυμο τέρας του θα πετύχουν ίσως αυτό που προσπάθησε να κάνει ο φιλοβασιλικός καγκελάριος Μπρύνινγκ στην Γερμανία της κρίσης του 1929, εφαρμόζοντας  επίτηδες στην χώρα μία τεράστια και άγρια λιτότητα, προκειμένου οι πολίτες απελπισμένοι από την αποτυχία του δημοκρατικού πολιτεύματος να ζητήσουν σαν σωτηρία την επιστροφή στην μοναρχία του Κάιζερ της οποίας ήταν οπαδός,  αλλά το σχέδιο του δεν έπιασε πλήρως αφού πραγματικά οι γερμανοί πολίτες πραγματικά αναζήτησαν έναν σωτήρα, ο οποίος δεν ήταν βέβαια ο Κάιζερ, όπως θα ήθελε ο Μπρύνινγκ, αλλά ο Χίτλερ (ο οποίος ανέβηκε στην εξουσία και με χρηματοδότηση τραπεζών των ΗΠΑ, όπως ο Λένιν είχε πάρει την εξουσία στην ΕΣΣΔ με την χρηματοδότηση του Κάιζερ και των γερμανικών τραπεζών).





Για αυτό θα χρειαστεί προσοχή από μέρους των Ρώσων για την άσκηση τέτοιας πολιτικής γιατί όποιος παίζει με την φωτιά συνήθως καίγεται. Και μόνο όποιος επιδείξει απόλυτα αποφασιστικότητα, ικανότητα, θάρρος, γνώσεις και υπομονή θα είναι αυτός ο ποίος θα καθίσει νικητής στον αιματοβαμμένο σιδερένιο και θανάσιμο (ακόμα και για όσους κάθονται σε αυτόν) θρόνο μέσα από τις άπειρες δοκιμασίες και συγκρούσεις επιτυγχάνοντας την απόλυτη δύναμη και συντριβή των εχθρών του,  κερδίζοντας  επάξια και την απόλυτη εξουσία, αναδεικνυόμενος μοναδικός νικητής στο αέναο και ταυτόχρονα εντελώς βίαιο και αιματηρό παιχνίδι της κατοχής της ύψιστης εξουσίας και απόκτησης του πολυτιμότατου αυτοκρατορικού στέμματος.

Για την υποβολή σχολίων επισκεφθείτε την σελίδα του HELLENIC SUNRISE στο FACEBOOK και στο  hellenicsunrisecontact@yahoo.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΥΡΙΑ Η ΕΛΛΑΔΑ-Η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα θυμίζει απόλυτα την πτώση του Βυζαντίου και την σταδιακή έλευση των Τούρκων