Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επέστρεψε η Ρωσία στην παγκόσμια σκηνή;-Η Μόσχα προωθείται - η Άγκυρα χάνει

Επέστρεψε η Ρωσία στην παγκόσμια σκηνή;

Carl Bildt Πρώην υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας
Αν το παγκόσμιο στερέωμα είναι το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ –και κάποιοι θα υποστήριζαν ότι είναι- τότε ασφαλώς η Ρωσία ποτέ δεν έφυγε αλλά απλώς ανέλαβε ως το διάδοχο κράτος στη Σοβιετική Ένωση. Και ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου, η Ρωσία έχει δικαίωμα βέτο, το οποίο έχει κατά καιρούς ασκήσει. Η ικανότητα της χώρας να διαμορφώνει πολιτικές στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν ήταν ποτέ εντυπωσιακή, αλλά οι εξουσίες της να τις εμποδίσει ήταν πάντα εκεί.

Αλλά εάν το παγκόσμιο στερέωμα είναι η δυναμική ανάπτυξη της παγκοσμιοποίησης προς την κατεύθυνση ενός υπέρ-συνδεδεμένου κόσμου με νέες δυνατότητες, τότε η Ρωσία δεν υπάρχει πουθενά. Και θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι αυτό είναι το στερέωμα που πραγματικά έχει σημασία για το μέλλον του κόσμου.

ΠΗΓΗ http://www.capital.gr/story/3068427
Στο μεταξύ, η Ρωσία είναι σίγουρα κάπου αποδεικνύοντας τις αυξανόμενες στρατιωτικές εξουσίες της και την ανανεωμένη προθυμία της να χρησιμοποιήσει τις εξουσίες αυτές στο πεδίο μάχης στην Ανατολική Ουκρανία και από αέρος στη Δυτική Συρία.
Και αυτό που έχει παρατηρηθεί στη διάρκεια των 2-3 ετών, είναι όντως ανησυχητικό. Η ρωσική ηγεσία στο Κρεμλίνο έχει ένα πολύ χαμηλότερο όριο για την χρήση των στρατιωτικών της μέσων στο εγγύς εξωτερικό, από ό,τι πίστευαν οι περισσότεροι στη Δύση. Οι δυτικοί παρατηρητές θα έπρεπε να είχαν μάθει αυτό το μάθημα μετά από τον ρωσό-γεωργιανό πόλεμο το 2008 –έχει σίγουρα αποδειχθεί στην Ουκρανία από τον Μάρτιο του 2014.
Τώρα, το Κρεμλίνο ρίχνει στρατιωτικές δυνάμεις στα πεδία της μάχης στη Συρία με έναν τρόπο που λίγοι, αν υπάρχουν, ανέμεναν –και με σημαντικούς κινδύνους. Αυτή είναι μια πολύ λιγότερο προβλέψιμη Ρωσία από αυτή που πίστευε η Δύση ότι θα διαπραγματευτεί μαζί της.
Επιστροφή στην παγκόσμια σκηνή; Σχεδόν. Αλλά η Ρωσία είναι σίγουρα παρούσα σε στάδια που είναι άβολα κοντά. Η Δύση θα πρέπει καλύτερα να προσέχει.
 

Federiga Bindi, Senior fellow στο Κέντρο Διατλαντικών Σχέσεων στη Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών του Johns Hopkins
Ναι, πραγματικά.

Το τέλος του κομμουνισμού έγινε διαφορετικά αντιληπτό στη Ρωσία και στις ΗΠΑ. Αυτή η παρεξήγηση προκάλεσε την σταδιακή απομάκρυνση των δύο χωρών, με κάθε διαδοχική διεθνή κρίση να διευρύνει το χάσμα. Στις ΗΠΑ, το 1989 θεωρήθηκε ως μια νίκη εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Αντιθέτως, η Μόσχα απεικόνισε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ως την πολιτική της απόφαση να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία των πρώην δημοκρατιών της και την πλήρη κυριαρχία των πρώην δορυφόρων της.

Η Μόσχα κάθε άλλο παρά ενθουσιασμένη ήταν στο να ενταχθούν οι χώρες αυτές στο ΝΑΤΟ, αλλά εκείνη τη στιγμή, δεν είχε άλλη επιλογή από το να το δεχθεί. Με τη Ρωσία να βρίσκεται έξω από το κάδρο, οι ΗΠΑ εξέλαβαν τους εαυτούς τους ως την μοναδική υπερδύναμη του κόσμου, με δικαίωμα και καθήκον να παρεμβαίνουν.
Όταν ο Vladimir Putin έγινε Ρώσος πρόεδρος το 2000, δεσμεύτηκε να ανακτήσει το status της Ρωσίας ως μια μεγάλη δύναμη: πρώτα ενισχύοντας την χώρα πολιτικά και οικονομικά, και στη συνέχεια με την αποκατάσταση του διεθνούς status της Ρωσίάς. Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, η Ρωσία ακόμη πιστεύει στην αρχή των σφαιρών επιρροής.
Παραμένοντας μπλεγμένες σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις για το παγκόσμιο γίγνεσθαι, οι Μόσχα και Ουάσιγκτον είχαν δυσκολίες να συνεργαστούν. Ωστόσο, οι σημερινές περισσότερο δραματικές διεθνείς προκλήσεις μπορούν να επιλυθούν μόνο από κοινού με τις ΗΠΑ και Ρωσία. Αυτό ισχύει κυρίως στη Μέση Ανατολή, όπου η αμερικανό-ρωσική συνεργασία κατέστησε δυνατή την συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν, τον Ιούλιο του 2015. Η Ρωσία είναι βασικός παράγοντας προκειμένου η διεθνής κοινότητα να έχει μια ευκαιρία να σταματήσει το αποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος προτού είναι πολύ αργά.
Είναι καιρός η Δύση να αναγνωρίσει ότι η Ρωσία έχει επιστρέψει στην παγκόσμια σκηνή και να χρησιμοποιήσει την επιρροή της Μόσχας για να κατευνάσει τα πνεύματα στη Μέση Ανατολή, προτού οι φλόγες της περιοχής καταστρέψουν την  Δύση.
Thomas de Waal, μη μόνιμος ανώτερος συνεργάτης στο Carnegie Europe
Σε μια έκδοση το 1999 για το Carnegie Endowment με τίτλο "ένας κόσμος χωρίς τη Ρωσία", ο αναλυτής Tom Graham έγραψε ότι "σε μια ριζική απομάκρυνση από τα τελευταία 300 χρόνια, η Ρωσία έχει ολοένα και περισσότερη σημασία για την φύση της περιοχής που καταλαμβάνει παρά για την ικανότητα της Μόσχας να κινητοποιεί τους πόρους της χώρας για την άσκηση εξουσίας στο εξωτερικό".

Παρά τις προσπάθειες του Ρώσου προέδρου Vladimir Putin, η ανάλυση του Graham είναι ασφαλώς ακόμη σωστή. Η Ρωσία δεν αποτελεί πρότυπο για άλλα κράτη ή πηγή για τεχνολογική καινοτομία. Η Εθνική υπηρηφάνεια είναι ισχυρή κυρίως χάρη στην έντονη τηλεοπτική προπαγάνδα με στόχο τους απατηλούς εχθρούς στη Δύση.
Η παρακμή της Ρωσίας θα ήταν πιο εμφανής εάν οι άλλοι μεγάλοι παίκτες παγκοσμίως –οι ΗΠΑ, η ΕΕ και η Κίνα- δεν είχαν τα δικά τους προβλήματα να αντιμετωπίσουν.
Ακόμη κι αν, με αυστηρά θεατρική έννοια, η Ρωσία προχωρήσει σε μια επιδεικτική παρουσίαση στη σκηνή της Μέσης Ανατολής, δεν πρόκειται για έναν μακροχρόνια παγκόσμιο ρόλο.
Stefan Meister, Επικεφαλής του προγράμματος για την Ανατολική Ευρώπη, τη Ρωσία και την Κεντρική Ασία στο Γερμανικό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων
Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin είναι ένας πολύ καλός διπλωμάτης. Παρά το γεγονός ότι αμφισβήτησε την κυριαρχία του ουκρανικού κράτους, υπονόμευσε την μετά τον Ψυχρό Πόλεμο τάξη και έφερε τον πόλεμο πίσω στην Ευρώπη, οι Δυτικοί ηγέτες εξακολουθούν να θέλουν να μιλήσουν μαζί του.

Η ομιλία του Putin στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ στις 28 Σεπτεμβρίου και η συνάντησή του με τον Αμερικανό πρόεδρο Barack Obama, έδωσαν την εμφάνιση ενός παγκόσμιου ηγέτη. Αλλά δεν υπήρξε τίποτα νέο: ο Ρώσος πρόεδρος επανέλαβε ότι ο Σύριος πρόεδρος Bashar al-Assad είναι η λύση για τον πόλεμο εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Ότι η αμερικανική κυριαρχία έφερε αστάθεια στον κόσμο. Ότι τα συνέδρια τύπου-Γιάλτας είναι ο τρόπος για την οργάνωση της παγκόσμιας τάξης, και ότι όλοι θα πρέπει να ξεχάσουν την Ουκρανία και να επιστρέψουν στα πραγματικά κρίσιμα ερωτήματα των διεθνών σχέσεων.
Η ειρωνεία δεν είναι ότι ο Putin τα λέει όλα αυτά, αλλά ότι οι Δυτικοί ηγέτες τα θεωρούν δεδομένα. Εξαιτίας της πλήρους αποτυχίας τηε αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή και την αυξανόμενη ροή των προσφύγων στην Ευρώπη, οι Δυτικοί ηγέτες ελπίζουν σε κάθε τι που θα μπορούσε να βοηθήσει στην επίλυση της κρίσης –ακόμη κι αν είναι ψεύτικο.
Είναι μια ένδειξη της ανικανότητας της Δύσης ότι οι δυτικοί ηγέτες δεν έχουν καμία πολιτική στη Μέση Ανατολή, το Αφγανιστάν ή την προσφυγική κρίση, και ότι δεν θέλουν να καταλάβουν πως ο Putin είναι μέρος του προβλήματος και όχι η Δύση. Ναι, ο Putin επέστρεψε στην παγκόσμια σκηνή. Καημένε κόσμε.
Marc Pierini, Επισκέπτης ερευνητής στο Carnegie Europe
Μετά από την ομιλία του Ρώσου προέδρου Vladimir Putin στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ στις 28 Σεπτεμβρίου, η Ρωσία είναι ασφαλώς ξανά πίσω στην παγκόσμια σκηνή στα μάτια των οπαδών του. Μονομιάς, όχι μόνο στήριξε έναν μακροχρόνιο σύμμαχο –τη γενιά του Σύριου προέδρου Bashar al-Assad- αλλά επίσης δημιούργησε ένα ρωσικό οχυρό στη Μέση Ανατολή και οριοθέτησε τις δικές του κόκκινες γραμμές αναφορικά με την παγκόσμια τάξη. Το μήνυμά του ήταν: όχι πλέον περιπέτειες όπως η παρέμβαση στη Λιβύη το 2011 και όχι κατάχρηση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Στη Μόσχα, οι επιδράσεις της ομιλίας στο εσωτερικό, ήταν άμεσες: "Η ομιλία του Putin ήταν μια πρόσκληση σε μονομαχία", δηλώνει ένας συκοφάντης σχολιαστής. Αλλά στην παγκόσμια σκηνή, οι επιδράσεις θα είναι πιο σοβαρές. Οι επιδιωκόμενοι στόχοι του Putin αναφορικά με την Συρία και την παγκόσμια τάξη είναι σαφείς, και η Μόσχα έχει ήδη ζητήσει συναντήσεις ενός νέου συνασπισμού κατά της διεθνούς τρομοκρατίας..
Οι δυτικοί ηγέτες είναι επίσης διχασμένοι σχετικά με την κατάλληλη απάντηση –εάν θα πρέπει να μιλήσουν ή όχι με τον Assad, τον οποίο έχει αποκαλέσει "τύραννο" ο Αμερικανός πρόεδρος Barack Obama και "δήμιο" ο Γάλλος πρόεδρος Francois Hollande.
Περισσότερο από ποτέ από την αρχή της συριακής διαμάχης τον Μάρτιο του 2011, αυτό που ξετυλίγεται τώρα είναι ένας ιδεολογικός πόλεμος, με τους Σύριους αμάχους τα θύματα της πραγματικής ζωής.
Elizabeth Pond, Blogger για την Ουκρανία για λογαριασμό της Berlin Policy Journal, το Survival και άλλα μέσα
Ασφαλώς. Και οι Ουκρανοί χαίρονται διότι όταν ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin ασχολείται με τη διεθνή σκηνή, δεν ασχολείται με το Donbass στην Ουκρανία.

Εκ πρώτης, υποπτεύθηκαν ότι η εισαγωγή του Putin προς τον Αμερικανό πρόεδρο, θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν κατευνασμό στην Ουκρανία, με την Δύση να άρει τις οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία εάν ο Putin σταματήσει τη νέα του επιχείρηση στη Συρία.
Αλλά στη συνέχεια συνειδητοποίησαν πως όταν ο Putin ξεκίνησε το παιχνίδι επίδειξης δύναμης στη Μέση Ανατολή, ανέστειλε το άλλο του παιχνίδι στην Ανατολική Ουκρανία. Διέταξε τις αυτονομιστικές δυνάμεις στην Ουκρανία να σταματήσουν τον καθημερινό βομβαρδισμό της γραμμής εκεχειρίας του Donbass. Και το ολοκλήρωσε αυτό συμφωνώντας να προμηθεύσει την Ουκρανία με αέριο για τον επόμενο χειμώνα σε ανταγωνιστικές τιμές, ανακόπτοντας εν μία νυκτί την ρωσική προπαγάνδα για υποτιθέμενους Ουκρανούς φασίστες και αφήνοντας μπάμπουσκες στον αυτονομιστικό θύλακα Donbass να περάσουν τα σύνορα για να φθάσουν τις υπό ουκρανικό έλεγχο πόλεις 4 μίλια μακριά, και να αγοράσουν βούτυρο και αυγά σε πολύ φθηνότερες τιμές.
Ξαφνικά, το τέχνασμα της Μόσχας στη Συρία έμοιαζε πολύ λιγότερο με μια πιθανή προδοσία και περισσότερο με έναν τρόπο να μετατοπίσει της υπέρ-δραστηριότητας της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή έτσι ώστε ο Putin να μπορεί να υποχωρήσει από την αποτυχία του στην Ουκρανία, χωρίς ο κόσμος να το προσέξει.
Gianni Riotta, Μέλος του Council on Foreign Relations
Ναι, και με εκδικητικές διαθέσεις.

Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin μπορεί να είναι ένας μέτριος στρατηγός και να μην έχει αυτό που ο πρώην Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Henry Kissinger, χαρακτήριζε ως "μεγάλη στρατηγική", αλλά όταν πρόκειται για την τακτική, δεν έχει αντίπαλο στη Δύση. Παρά την μείωση των τιμών πετρελαίου, ο Putin τρομοκράτησε την Ευρώπη και την Αμερική στην Κριμαία, στέλνοντας ένα ψυχρό μήνυμα στις παλιές πρωτεύουσες της σοβιετικής αυτοκρατορίας, από τις χώρες της Βαλτικής έως τη Βαρσοβία.

Στη συνέχεια, ενίσχυσε την ρωσική ναυτική βάση στην πόλη της Συρίας Λατάκια, και δημιούργησε ένα σοβαρό στρατιωτικό προγεφύρωμα. Σύντομα θα ακολουθήσουν οι ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις. Σε μια και μόνο ευκαιρία, ο Putin ενθάρρυνε την μαριονέτα του, τον Σύριο πρόεδρο Bashar al-Assad, έβαλε στο περιθώριο την Ευρώπη και έδειξε στο Ιράν ποιος είναι το αφεντικό.
Η καθυστερημένη είσοδος του Γάλλου προέδρου Francois Hollande στον πόλεμο ήταν απομονωμένη και όχι σχεδιασμένη με άλλους ηγέτες της ΕΕ –μια μεταμοντέρνα πράξη μεγαλείου που έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Τώρα ο Putin εμπλέκεται στη Συρία και ο Αμερικανός πρόεδρος Barack Obamaθα προσπαθήσει να σώσει ό,τι μπορεί στην επόμενή τους συνάντηση.
Το τζογάρισμα του Putin δεν θα κρατήσει. Τελικά η Κίνα, οι ΗΠΑ, και ένας ταχέως μεταβαλλόμενος κόσμος, θα καταλάβει όλες τις καλοφτιαγμένες μπλόφες του. Αυτή τη στιγμή, όλες οι αυθεντίες συνεχίζουν να φωνάζουν "συνεργαστείτε με τον Putin!". Κάνουν λάθος. Ο Putin δεν θα εμπλακεί ποτέ με θετικό τρόπο. Είναι ο αλήτης του κόσμου, χαίρεται να σπάει τζάμια και να ζωγραφίζει γκράφιτι με σπρέι μόνο και μόνο για να ενοχλήσει. Θέλει να επιβιώσει και να τον φοβούνται. Με αυτόν τον τρόπο δεν τον βάζεις να ασχοληθεί. Απλώς προσπαθείς να τον ελέγξεις και να αποφύγεις περισσότερη φασαρία.
James Rogers, διευθυντής του τμήματος πολιτικών και στρατηγικών σπουδών στο Baltic Defence College και συνιδρυτής του European Geostrategy
Όχι, η Ρωσία δεν επέστρεψε στο παγκόσμιο στερέωμα. Η χώρα δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά μια πλήρως αναπτυγμένη παγκόσμια δύναμη με τον ίδιο τρόπο που ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ. Η Ρωσία είναι ωστόσο, ξανά πίσω στην ευρωπαϊκή σκηνή, αλλά μόνο επειδή κάποιοι Ευρωπαίοι εξακολουθούν να ονειρεύονται ότι θα μπορούσαν να βοηθήσουν την Ρωσία να γίνει ένας καλύτερος ευρωπαϊκός παράγοντας.

Απέχοντας πολύ από το να φτάσει στο τέλος της ιστορίας, η Ρωσία έχει περιέλθει πάλι στον αυταρχισμό. Και οι αυταρχικές κυβερνήσεις έχουν μόνο ένα στόχο: να κρατηθούν στην εξουσία.
Η Μόσχα είναι τρομοκρατημένη από τις σημαίνοντες δυτικές δημοκρατίες. Συγκεκριμένα, η Ρωσία επιδιώκει να "καταπολεμήσει" όχι μόνο τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία, με τις φιλελεύθερες κουλτούρες τους, αλλά επίσης και τα εύπορα κράτη της Βαλτικής, τα οποία αποτελούν παραδείγματα δημοκρατικής και οικονομικής μεταρρύθμισης. Μαζί, αυτά τα κράτη είναι βαθιά ελκυστικά για άλλες χώρες, ιδιαίτερα εκείνες γύρω από τη Ρωσία, καθώς επίσης και για τις ίδιες τις φιλελεύθερες ρωσικές δυνάμεις (αν και καταπιεσμένες τώρα), τις οποίες το Κρεμλίνο επιδιώκει να καταστείλει.
Ωστόσο, οι κυβερνούσες ελίτ στη Μόσχα γνωρίζουν ότι η χώρα δεν έχει το υλικό για να αντιμετωπίσει τις δυτικές δυνάμεις κατά μέτωπο. Αυτό που μπορεί να κάνει η Ρωσία ωστόσο είναι να δράσει σαν spoiler, εμποδίζοντας τα γειτονικά της κράτη να επιλέξουν τη δική τους μοίρα είτε προωθώντας δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις είτε ζητώντας να γίνουν δεκτές στις ευρωατλαντικές δομές.
Κατά συνέπεια, το Κρεμλίνο έχει θεσπίσει μια γεωστρατηγική πολιτική βασισμένη στην άρνηση της περιοχής και στην αντίθεση της πρόσβασης: χρησιμοποιώντας τις τακτικές υβριδικού πολέμου για να προκαλέσει διαχειρίσιμο χάος στις γύρω χώρες, η Μόσχα δρομολογεί νέες "παγωμένες" συγκρούσεις. Πιστεύει ότι αυτές θα καταστήσουν τέτοιες χώρες πολιτικά ασταθείς, επιβραδύνοντας έτσι την δημοκρατική ανάπτυξη και μη ελκυστικές ως πιθανά μέλη των  ευρωατλαντικών δομών.
Η ευρωπαϊκή ιστορία είναι γεμάτη με ρεβανσιστικά γεωπολιτικά σχέδια. Αυτά τελειώνουν πάντα άσχημα, συνήθως σε ένα σωρό από πτώματα. Η Ρωσία μπορεί να επέστρεψε στην ευρωπαϊκή σκηνή αλλά είναι μια κακή ηθοποιός. Οι Ευρωπαίοι μπορεί τώρα να είναι ανίκανοι να θέσουν εκτός σκηνής τη Ρωσία, αλλά μπορούν σίγουρα να τραβήξουν μερικά νήματα για να τη συγκρατήσουν.
 

Gwendolyn Sasse, μη μόνιμος συνεργάτης στο Carnegie Europe
Πότε έφυγε η Ρωσία από την παγκόσμια σκηνή; Το να εξισώνεται ο ρόλος της Ρωσίας με μία πολεμοχαρή εμφάνιση από τον πρόεδρο της χώρας, Vladimir Putin στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ, είναι μια υπερβολικά στενή αντίληψη της παγκόσμιας πολιτικής, ιδιαίτερα εν όψει της διεθνούς αντιπαράθεσης μεταξύ Δύσης και Ρωσίας για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Στον σημερινό κόσμο, απλώς δεν υπάρχει κάποια σαφής διάκριση μεταξύ της Ρωσίας ως μια περιφερειακή και μια παγκόσμια δύναμη, ωστόσο μεγάλο μέρος της Δύσης προσπαθεί να κατατάξει την ρωσική δύναμη ως περιφερειακή. Ο Putin ξεκάθαρα χρησιμοποίησε την ομιλία του στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ στις 28 Σεπτεμβρίου, για να προβάλει τη φιλοδοξία του να διαμορφώσει τη διεθνή πολιτική στη Μέση Ανατολή.
Ο Putin και ο Αμερικανός πρόεδρος Barack Obama, ο οποίος μίλησε στη γενική συνέλευση την ίδια ημέρα, δεν θα μπορούσε να ήταν πιο μακριά στο ύφος και στο περιεχόμενο των ομιλιών τους. Και οι δύο χρησιμοποίησαν την περίσταση για να διευκρινίσουν τις θέσεις τους αναφορικά με τη Συρία, τον πρόεδρό της, Bashar al-Assad και το αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος σε ένα παγκόσμιο ακροατήριο.
Το γεγονός ότι ο Putin επέλεξε να μιλήσει στη γ.σ. του ΟΗΕ για πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία, δείχνει την φιλοδοξία του να μετατρέψει την ρωσική προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στη διάρκεια του Σεπτεμβρίου, σε πολιτικά αποτελέσματα. Ένα ψήφισμα του ΟΗΕ για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους θα μπορούσε να είναι ένα πρώτο κοινή βήμα προς μια διεθνή πολιτική για την Συρία, ακόμη κι αν εξαιρετικά απίθανο ο Putin να σταματήσει να στηρίζει τον Assad στο προσεχές μέλλον. Η Δύση έχει λίγες άλλες επιλογές εάν θέλει να διασφαλίσει τη συμμετοχή του ΟΗΕ στη Συρία και στη Μέση Ανατολή γενικότερα.
 

James Sherr, associate fellow στο ρωσικό και ευρασιατικό πρόγραμμα στο Chatham House
Το παιχνίδι της Ρωσίας στη Συρία είναι μια υπενθύμιση της εμμονής της με τη δική της σημασία. Αλλά είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Η Μόσχα επιχειρεί να δείξει στη Δύση ότι το καθεστώς του Σύριου προέδρου Bashar al-Assad είναι αναπόσπαστο και ότι η Ρωσία κρατάει το κλειδί για την εξέλιξή του. Η Μόσχα σκοπεύει επίσης να εκθέσει την χρεοκοπία αυτού που θεωρεί ως τιμωρητική πολιτική της Δύσης σχετικά με την Ουκρανία και να αλλάξει τη συζήτηση σε υποτιθέμενα πιο θεμελιώδη συμφέροντά τους.

Ωστόσο οι ενέργειες της Ρωσίας είναι ένα τυχερό παιχνίδι όσο και ένα τέχνασμα. Οι στρατιωτικές επενδύσεις της χώρας θα μπορούσαν να αποδειχθούν ανεπαρκείς για να αντιμετωπιστεί η εξάρτηση του Assad από το Ιράν, το οποίο έχει το δικό του παιχνίδι να παίξει. Η Ρωσία τζογάρει επίσης με την δυτική ευπιστία. Η Μόσχα δεν έχει έλθει στη Συρία για να πολεμήσει το Ισλαμικό Κράτος. Είναι οι πιο μετριοπαθείς ισλαμικές και εθνικιστικές οργανώσεις που απειλούν τον Assad στα παράκτια οχυρά του.
Η συμφωνία της Ρωσίας για μοίρασμα των μυστικών υπηρεσιών με το Ιράκ, το Ιράν και τη Συρία, έγινε πίσω από την πλάτη των ΗΠΑ, όχι σε συνεργασία μαζί τους. Η νομιμοποίηση του Assad από τη Δύση είναι πιο πιθανό να ενισχύσει την ανθρωπιστική καταστροφή παρά να την περιορίσει. Η αποδοχή του Assad θα μπορούσε επίσης να εξαντλήσει τον σεβασμό εκείνων που ισχυρίζεται η Δύση ότι υποστηρίζει στην Συρία και στον Κόλπο επίσης.
Το τελευταίο παιχνίδι εμπιστοσύνης της Ρωσίας με την Δύση, πιθανώς θα εκτροχιαστεί. Το ερώτημα είναι πότε και με ποιο κόστος.
Stephen Szabo, εκτελεστικός διευθυντής της Transatlantic Academy
Ακόμη και πριν από την ουκρανική κρίση, η Ρωσία ήταν ενεργή στο να προσπαθεί να δημιουργήσει μια παγκόσμια διαταραχή στη δυτική φιλελεύθερη τάξη. Η Μόσχα προσπάθησε να το κάνει αυτό μέσω των πολιτικών της με γνώμονα την ενέργεια, προς την Κίνα και τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, καθώς επίσης και τις απειλητικές ενέργειές της στις χώρες μεταξύ της Ρωσίας και της ΕΕ.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Barack Obama χαρακτήρισε την Ρωσία ως "περιφερειακή δύναμη" και παρομοίωσε τον Ρώσο ομόλογό του με ένα απείθαρχο αγόρι στο σχολείο. Είναι σαφές ότι ο Λευκός Οίκος έχει υποτιμήσει την αποφασιστικότητα του Putin να αποδείξει ότι η Ρωσία "μετράει", ή τουλάχιστον, δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Δυστυχώς, η Ρωσία συνεχίζει να παίζει έναν ρόλο spoiler και είναι απίθανο να υπάρξει ένας εποικοδομητικός εταίρος για την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Η Ρωσία μπορεί να προκαλέσει προβλήματα ή να τα επιδεινώσει, αλλά είναι απίθανο να βοηθήσει στην επίλυσή τους.
Pierre Vimont, ανώτερος συνεργάτης στο Carnegie Europe
Στην πραγματικότητα, η Ρωσία έχει επιστρέψει στην παγκόσμια σκηνή εδώ και κάποιο καιρό. Στην ομάδα των BRICS και στον οργανισμό συνεργασίας της Σαγκάης –χωρίς να αναφέρουμε καν την επέμβαση της Ρωσίας το 2008 στη Γεωργία ή τον ρόλο που διαδραμάτισε η Μόσχα στις πυρηνικές διαπραγματεύσεις με το Ιράν.

Τα πρόβλημα είναι ότι για τα τελευταία χρόνια, τα δυτικά κράτη έχουν αγνοήσει σε μεγάλο βαθμό τα συμφέροντα και την επιρροή της Ρωσίας. Αυτό που η Ρωσία έχει εκλάβει ως μια πολύ περιφρονητική στάση της Δύσης, ιδιαίτερα στη διάρκεια των ετών αμέσως μετά τη Σοβιετική Ένωση, έχει δημιουργήσει την αίσθηση στην Μόσχα ότι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη προσπαθούν να κρατήσουν την Ρωσία έξω από τις διεθνείς υποθέσεις.
Η βίαιη έκρηξη της ρωσικής στρατιωτικής παρέμβασης στη Γεωργία, πιο πρόσφατα στην Ουκρανία, και σήμερα στη Συρία, έχει υπάρξει μια ισχυρή υπενθύμιση του τι εκπροσωπεί η Ρωσία σε σχέση με την στρατιωτική δύναμη και την αποφασιστικότητα της χώρας να προστατέψει τα συμφέροντά της όταν αυτά βρίσκονται υπό απειλή.
Το ερώτημα σήμερα θα μπορούσε να είναι πώς να αποφευχθεί αυτή η μονόπλευρη χρήση στρατιωτικών μέσω και πώς να πειστεί η Μόσχα να διαδραματίσει έναν πιο εποικοδομητικό ρόλο στο να φέρει περισσότερη σταθερότητα στον σημερινό παγκοσμιοποιήμενο κόσμο. Από αυτή την άποψη, η Συρία προσφέρει μια ευκαιρία να συνεργαστούν με τη Συρία σε έναν πιο θετικό τρόπο.
Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://carnegieeurope.eu/strategiceurope/?fa=61450

Η Μόσχα προωθείται - η Άγκυρα χάνει

Του Κώστα Ράπτη
Το αν η Ρωσία θα βγει κερδισμένη από τις παράτολμες πρωτοβουλίες της στη συριακή κρίση είναι ακόμη ένα ερώτημα ανοιχτό. Το βέβαιο πάντως είναι ότι από όλους τους παίκτες της περιοχής η Τουρκία είναι ήδη η περισσότερο χαμένη.
ΠΗΓΗ http://www.capital.gr/story/3068423
"Κάθε λεπτό που ο Assad παραμένει στην εξουσία, μεγαλώνει το όνειδος όσων τoν υποστηρίζουν” διακήρυξε την Τετάρτη κατά την παρέμβασή του στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ο Τούρκος πρωθυπουργός Ahmet Davutoğlu. Ωστόσο, μέχρι να ανέβει στο βήμα είχαν σημειωθεί δραματικές ανατροπές, εφόσον η ίδια μέρα σημαδεύτηκε από τις πρώτες ρωσικές αεροπορικές επιδρομές στη Συρία –έπειτα από γραπτό αίτημα της Δαμασκού, ομόφωνη εξουσιοδότηση της ρωσικής Άνω Βουλής και σχετική ενημέρωση της αμερικανικής πλευράς μέσω του νεοσύστατου κέντρου πληροφοριών και συντονισμού που έχουν εγκαταστήσει στη Βαγδάτη η Ρωσία, το Ιράν, το Ιράκ και η Συρία.
Επιχειρησιακά η ρωσική κίνηση δεν θα πρέπει να υπερτιμηθεί, καθώς όλοι γνωρίζουν, ενθυμούμενοι και την αντοχή της Γιουγκοσλαβίας στους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ το 1999, ότι συγκρούσεις αυτού του είδους δεν κερδίζονται με επιχειρήσεις αποκλειστικά από αέρος. Ούτε άλλωστε η ίδια η Μόσχα έχει διαθέσεις ευρύτερης εμπλοκής. 
Όμως η έναρξη των ρωσικών επιδρομών αλλάζει το τοπίο από πολλές απόψεις. Ενισχύει καταρχήν πολιτικά τη θέση του καθεστώτος Assad, στον βαθμό ιδίως που παρουσιάζεται ως μια κίνηση πολυμερής, ανοικτή στο συντονισμό και με τις δυτικές δυνάμεις. 
Ανατρέπει επίσης την ζώνη απαγόρευσης πτήσεων που ατύπως επέβαλε το καλοκαίρι του 2012 η Τουρκία στη βόρεια Συρία, όταν άλλαξε τους κανόνες εμπλοκής στον εναέριο χώρο μετά την κατάρριψη τουρκικού αναγνωριστικού από τις καθεστωτικές συριακές δυνάμεις.
Παράλληλα, η ρωσική αεροπορική δραστηριότητα προσφέρει πιθανότατα κάλυψη σε κάτι πολύ πιο σημαντικό: την ενίσχυση της παρουσίας του Ιράν και της Χεζμπολλάχ επί του εδάφους, ώστε να δώσουν από κοινού με τις συριακές ένοπλες δυνάμεις την πραγματική μάχη εκρίζωσης των τζιχαντιστών. Η συγκρότηση του κοινού επιχειρησιακού κέντρου της Βαγδάτης θα πρέπει να θεωρηθεί κίνηση θεαματικότερη και από την έναρξη των ρωσικών βομβαρδισμών.
Επιπλέον, με την διεύρυνση της αεροπορικής βάσης της Λατάκιας για την εξυπηρέτηση των ρωσικών αεροσκαφών, δημιουργεί, ένα μόνιμο (και πολύ σημαντικότερο από την έως τώρα υφιστάμενη μικρή ναυτική βάση της Ταρτούς) στρατιωτικό "αποτύπωμα” της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο, το οποίο δεν αναμένεται να πάψει να υπάρχει την "επόμενη μέρα” υπό οποιοδήποτε σενάριο, εξαιρουμένου βέβαια αυτού της ολοκληρωτικής ήττας της Δαμασκού.
Τέλος, οι πληροφορίες ότι στο στόχαστρο των ρωσικών μαχητικών βρέθηκαν εγκαταστάσεις της Jaysh al-Fattah (Στρατιάς της Κατάκτησης) δίνουν στις εξελίξεις γεύση ακόμη πιο πικρή για την Άγκυρα, εφόσον είναι γνωστό ότι η οργάνωση αυτή τελεί υπό την διακριτική προστασία της Τουρκίας. Μάλιστα το γεγονός ότι στις γραμμές της έχουν στρατολογηθεί 3.500 Ουιγούροι (μουσουλμάνοι του κινεζικού Τουρκεστάν) εξηγεί την αισιοδοξία των Ρώσων ιθυνόντων για στήριξη από το Πεκίνο της προσπάθειας που αναλαμβάνουν στη Συρία.
Αν συνυπολογίσει δε κανείς το γεγονός ότι ο Vladimir Putin εξήρε κατά την παρουσία του στη Νέα Υόρκη τον ρόλο όχι μόνο του συριακού στρατού αλλά και των αυτόνομων κουρδικών δυνάμεων στην καταπολέμηση των τζιχαντιστών, η εικόνα των πληγμάτων που έχει υποστεί η τουρκική πολιτική συμπληρώνεται θεαματικά.
Η πρόσφατη επίσκεψη του Tayip Erdoğan στη Μόσχα (με αφορμή την πολυσήμαντη τελετή εγκαινίων του μεγαλύτερου ισλαμικού τεμένους της Ευρώπης) έδωσε την εντύπωση ότι η Άγκυρα αντιλαμβάνεται την αλλαγή συσχετισμών, καθώς ο Τούρκος πρόεδρος εμφανίσθηκε σε δηλώσεις του να υποβαθμίζει το ζήτημα της παρουσίας η μη του Assad κατά την περίοδο της αναγκαίας "πολιτικής μετάβασης” στη Συρία.
Όμως εκ των υστέρων τόσο ο ίδιος όσο και ο Davutoğlu επανήλθαν στην ρητορική της πάση θυσία απομάκρυνσης του Assad (προς όφελος προφανώς ενός σουνιτικού καθεστώτος-μαριονέτα), την ίδια ώρα που και οι μεγαλύτερες δυτικές δυνάμεις αναδιπλώνονταν ευσχήμως, χαρακτηρίζοντας απαράδεκτη τη "μακροπρόθεσμη” παραμονή του Σύρου προέδρου στην εξουσία.
Το παιχνίδι της Τουρκίας αποκτά πάντως περισσότερο επικίνδυνα χαρακτηριστικά, στον βαθμό που ανοιχτά μεταχειρίζεται το δράμα των Σύρων προσφύγων ως γεωπολιτικό πιόνι. Στην Νέα Υόρκη ο Τούρκος πρωθυπουργός παρουσίασε το σχέδιό του για την δημιουργία στη βόρεια Συρία υπό την προστασία του τουρκικού στρατού τριών πόλεων-κοντέινερ, κάθε μία των οποίων θα μπορούσε να στεγάσει 100.000 πρόσφυγες. Πρόκειται για την αναδιατύπωση της τουρκικής φιλοδοξίας για δημιουργία μιας "ασφαλούς ζώνης” που θα επιτρέπει την ανασύνταξη των αντικαθεστωτικών ανταρτών και κυρίως θα αποτρέπει την συνένωση των "αυτόνομων καντονιών” των Κούρδων της Συρίας καθ' όλο το μήκος των τουρκο-συριακών συνόρων. 
Όμως την πρόταση αυτή πρόλαβε να τη "θανατώσει” η Γερμανίδα καγκελάριος Angela Merkel, δηλώνοντας ότι δεδομένων των ρίσκων ασφαλείας κάτι τέτοιο θα κινδύνευε απλώς να αποτελέσει επανάληψη της μαζικής σφαγής αμάχων στον "ασφαλή θύλακα” της Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας το 1995.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΥΡΙΑ Η ΕΛΛΑΔΑ-Η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα θυμίζει απόλυτα την πτώση του Βυζαντίου και την σταδιακή έλευση των Τούρκων