Ισλαμικό Χαλιφάτο: «O καρπός του δέντρου του ουαχαμπικού κηρύγματος» Ιστορική Αναδρομή.






15-12-15

Γράφει ο Στέλιος Μπαμιατζής
Δημοσιογράφος

Στο πέρασμα των χρόνων ο εξτρεμισμός του Ισλάμ έχει γνωρίσει διαφοροποιήσεις, καμπές, ύφεση και άνοδο. Σήμερα ο κόσμος έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με το Ισλαμικό Χαλιφάτο, μία από τις χειρότερες, όπως αποτυπώνεται ως τώρα, μορφές της τρομοκρατίας. Δεν παύει όμως να είναι και ένας από τους κρίκους στην ευρύτερη ιστορία του ισλαμικού εξτρεμισμού που έλκει την καταγωγή του παλιότερα και από τον πόλεμο του Αφγανιστάν και τους μουτζαχεντίν. 
 

Η γέννηση του ακραίου ισλαμισμού στο Κολοράντο των ΗΠΑ



ΠΗΓΗ http://www.geopolitics.com.gr/2015/12/blog-post_486.html 


Η φάρσα της ιστορίας; Στο Γκρίλεϊ του Κολοράντο φτάνει το 1949 από την Αίγυπτο ο Σαγίντ Κουτμπ. Είναι ο μελλοντικός ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και εκ των θεμελιωτών της Αλ Κάιντα. Σύμφωνα με τον Αμερικανό δημοσιογράφο Λόρενς Ράιτ, ο Κουτμπ μπορεί να θεωρηθεί η «εστία ανάφλεξης του ισλαμικού κόσμου». Μπορεί να υπήρξαν πολλές μορφές στη διεθνή ιστορία του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ο Κουτμπ όμως, ο οποίος εκτελέστηκε από τις αιγυπτιακές αρχές, είναι πιθανά η εμβληματική φυσιογνωμία ενός κινήματος που θα γεννούσε τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, το αλγερινό «Μέτωπο Ισλαμικής Σωτηρίας» την Αλ Κάιντα, όλοι «στενοί συγγενείς» του Ισλαμικού Χαλιφάτου.




Ο Σαγίντ Κουτμπ ήταν Αιγύπτιος συγγραφέας και ποιητής, Ισλαμιστής θεωρητικός και ηγετικό στέλεχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Η φωτογραφία είναι από τη σύλληψή του τον Αύγουστο του 1965.



Νωρίτερα, βέβαια, στην υπό βρετανική κατοχή Αίγυπτο, είχαν ξεπηδήσει οι σπίθες για τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, με τον νεαρό δάσκαλο αλ Μπάνα. Ο Κουτμπ όμως ήταν εκείνος που «είδε» τον ισλαμισμό ως «επαναστατική πράξη» και εναντιώθηκε όχι μόνο κατά των ξένων αλλά και των ντόπιων «αποστατών». Η εκτέλεσή του στις αιγυπτιακές φυλακές το 1966 τον κάνει τον πρώτο «μάρτυρα» και πρότυπο για τον Μπιν Λάντεν.

Η διεθνοποίηση του Ισλαμισμού με την επανάσταση στο Ιράν το 1979

Στις 16 Ιανουαρίου του 1979 επικρατεί στην Περσία η ιρανική επανάσταση του Αγιατολάχ Χομεϊνί. Περίπου 15 χρόνια νωρίτερα, το 1963, ο Σάχης ανήγγειλε την «άσπρη επανάσταση», ένα πρόγραμμα 6 σημείων, που ανάμεσα στα άλλα συμπεριλαμβάνονταν η ιδιωτικοποίηση των δασών, η πώληση των κρατικών επιχειρήσεων στους ιδιώτες και διανομή κέρδους στους βιομηχάνους. Από τους πρώτους που καταγγέλλουν αυτό το πρόγραμμα είναι ο Χομεϊνί, ο οποίος συλλαμβάνεται.


 
Τον Ιούνιο του 1963, ο Χομεϊνί εκφωνεί πύρινο λόγο στον οποίο ισχυρίζεται ότι αν ο σάχης δεν άλλαζε πολιτική κατεύθυνση, τότε οι μέρες του στην εξουσία θα ήταν μετρημένες. Ως αποτέλεσμα, ο θρησκευτικός ηγέτης συλλαμβάνεται και φυλακίζεται, με πλήθος κόσμου να διαδηλώνει στους δρόμους για την απελευθέρωσή του.


Το 1970, εξόριστος πια, έδωσε σειρά διαλέξεων όπου μέσα σε αυτές ανακαλύπτουμε τις αρχές του, όχι μόνο για τη μελλοντική διακυβέρνησή του, μα και για την περαιτέρω εξάπλωση του ακραίου ισλαμισμού:«Οι νόμοι της κοινωνίας πρέπει να αποτελούνται μόνο από τους νόμους του Θεού (Σαρία) οι οποίοι καλύπτουν όλες τις ανθρώπινες υποθέσεις». Επιπλέον καταγγέλλει σκληρά τον Σάχη: «…ο εβραϊκός πράκτορας, το αμερικανικό φίδι του οποίου το κεφάλι πρέπει να συνθλιφθεί με μία πέτρα».

Το 1977 ξεκινούν σοβαρά επεισόδια στην Τεχεράνη με πολλές συλλήψεις και άγρια καταστολή, ενώ κλείνουν πανεπιστήμια. Στις 10 Δεκεμβρίου του 1978, 8 εκατ. Ιρανοί διαδηλώνουν κατά του Σάχη. Είχε προηγηθεί κύμα απεργιών και σαμποτάζ σε όλη την χώρα. Στα μέσα Φλεβάρη ξεσπά εξέγερση. Οι μαθητές της στρατιωτικής σχολής ενώνονται με τις αντάρτικες δυνάμεις, δηλαδή την κομμουνιστική οργάνωση Φενταγίν, αλλά και την εθνικιστική Μουτζαχεντίν.

Το ημερολόγιο δείχνει 16 Ιανουαρίου του 1979, όταν ο Σάχης εγκαταλείπει το Ιράν. Ο πρωθυπουργός Μπαχτιάρ καλεί τους επαναστάτες και τους υποστηρικτές του Χομεϊνί να εγκαθιδρύσουν μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, στην οποία συμπεριλαμβάνονται κομμουνιστές, ισλαμιστές και φιλελεύθεροι. Ο Χομεϊνί όμως έχει τελείως άλλα σχέδια. Φτάνει στο Ιράν από την εξορία του την πρώτη Φλεβάρη και γίνεται δεκτός με εκδηλώσεις λατρείας. Αν και πρωθυπουργός ανακηρύσσεται ο Μπαζαργκάν, τόσο το Ιράν ως έθνος όσο και ο στρατός καλούνται να υπακούσουν τον νέο ηγέτη, Χομεϊνί οπότε και ξεσπά μίνι εμφύλιος. Οι 11 αυτές μέρες, θα μείνουν γνωστές ως Ιρανική Επανάσταση.

Οι συνέπειες από αυτόν τον εμφύλιο γράφονται στην ιστορία. Εγκαθιδρύεται ένα θεοκρατικό ισλαμιστικό καθεστώς, περιορίστηκαν οι ατομικές και κοινωνικές ελευθερίες, ενώ στις 4 Νοεμβρίου του 1979 εκδιώκεται ο Μπαζαργκάν, ο οποίος διαφωνούσε και εναντιώθηκε στην ομηρία της Αμερικανικής πρεσβείας.

Οι γυναίκες διαμαρτύρονται κατά του νόμου που τις υποχρεώνει να φοράνε χιτζάμπ, μετά την Ισλαμική Επανάσταση, Ιράν 1979

Το επόμενο διάστημα, ένα συμβούλιο εμπειρογνωμόνων, αποτελούμενο κυρίως από μέλη στενά συνδεδεμένα με τον Χομεϊνί, ανέλαβε τη διαμόρφωση ενός νέου συντάγματος. Το τελικό κείμενο ενσωμάτωνε τη Σιιτική αρχή του «βελαγιάτ-ι φακίχ», δηλαδή της εξουσίας από τον κλήρο, που βρίσκει εφαρμογή στον θεσμό του Υπέρτατου Ηγέτη. (πηγή Wikipedia Abrahamian, Ervand (2008). A History of Modern Iran. Cambridge University Press).



Ο πρωτεργάτης της ιρανικής επανάστασης του 1979 έμεινε στο τιμόνι της χώρας για 10 χρόνια, εγκαινιάζοντας τη δικής του έμπνευσης ισλαμική θεοκρατία στα πολιτικά πράγματα της χώρας.


Από το Φεβρουάριο του 1979 μέχρι τον Ιούνιο του 1981, διατάχτηκε η εκτέλεση 497 πολιτικών αντιπάλων του νέου καθεστώτος ως «αντι-επαναστάτες» και «σπόροι διαφθοράς» για να ακολουθήσουν εκτελέσεις συνολικά περισσότερων από 8.000 αντιφρονούντων, από τον Ιούνιο του 1981 μέχρι τον Ιούνιο του 1985. Επιπλέον 2.800 φυλακισμένοι απαγχονίστηκαν το 1988. (πηγή Abrahamian, Ervand (2008). A History of Modern Iran. Cambridge University Press)


Η ομηρία της αμερικανικής πρεσβείας η ριζοσπαστικοποίηση του Ιράν και ο πόλεμος με το Ιράκ

Στις 4 Νοεμβρίου του 1979 ξέσπασε μεγάλη κρίση ανάμεσα σε Ιράν και ΗΠΑ. Ιρανοί φοιτητές καταλαμβάνουν την αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη και κρατάνε ομήρους. Απέτυχε κάθε προσπάθεια για την εξεύρεση διπλωματικής λύσης και ακολουθεί αμερικανική μυστική επιχείρηση διάσωσης των ομήρων, γνωστή με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Νύχι του Αετού», η οποία κατέληξε στο θάνατο οκτώ Αμερικανών στρατιωτών και ενός Ιρανού.


Επιχείρηση: Argo είναι αμερικανικό περιπετειώδες θρίλερ παραγωγής 2012, σε σκηνοθεσία Μπεν Άφλεκ που βασίστηκε σ΄αυτά τα γεγονότα. «Στις 4 Νοεμβρίου 1979, χιλιάδες Ιρανοί επιτέθηκαν στην αμερικανική πρεσβεία των ΗΠΑ στην Τεχεράνη, παίρνοντας 66 Αμερικανούς ομήρους, συμπεριλαμβανομένων και τριών πρακτόρων της CIA. Η κρίση αυτή διήρκεσε 444 ημέρες και ονομάστηκε «America Held Hostage» από την τηλεόραση. Ωστόσο, τη στιγμή της ομηρίας, έξι Αμερικανοί διπλωμάτες κατόρθωσαν να ξεγλιστρήσουν από τα χέρια των Ιρανών.»(απόσπασμα από το βιβλίο Argo)



Την ίδια χρονική περίοδο ο Σαντάμ Χουσεΐν ανεβαίνει στην εξουσία, ενώ ο Χομεϊνί ολοκληρώνει την θεοκρατική του επανάσταση. Ο Χουσεΐν είναι σουνίτης. Οι δυτικοί, σύμφωνα με τα ντοκουμέντα που έχουν έρθει στο φως, αρχικά αντιδρούν με αμηχανία, όταν όμως ο Ιρακινός ηγέτης εισβάλλει σε ιρανικό έδαφος το 1980, στο Κουζεστάν, «στέκονται» πίσω του. Φαίνεται πως ο φόβος τους για τον ισλαμικό εξτρεμισμό τους ώθησε προς τον Χουσεΐν.




«Ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ είναι η `μητέρα` όλων των πολέμων του Κόλπου. Ηταν ο πιο μακρύς πόλεμος του εικοστού αιώνα και ο πόλεμος με τα περισσότερα θύματα στη Μέση Ανατολή…» αναφέρει ο Γάλλος συγγραφέας Πιέρ Ραζού. Η συγκεκριμένη σύρραξη, όπως τουλάχιστον ισχυρίζονται πολλοί αναλυτές, αποτέλεσε μία «λύση» για όλες τις πλευρές. Από τη μία δημιουργήθηκε ένα νέο γεωπολιτικό δεδομένο στην περιοχή.

Οι Δυτικοί επέστρεψαν στον Κόλπο και η στρατιωτική τους παρουσία (κυρίως η αμερικανική) ενισχύθηκε. Ξεκίνησε επίσης η διείσδυση της Σοβιετικής Ένωσης (και στη συνέχεια της Ρωσίας) και της Κίνας. Για τις ΗΠΑ, ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία προκειμένου να αποκαταστήσουν και να ενισχύσουν τα ερείσματά τους στην περιοχή. Οι διεθνείς αναλυτές συνέκλιναν τότε ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ενθάρρυνε τον Σαντάμ να προχωρήσει στην επίθεση.

Στη φωτογραφία η οικογένεια του Σαντάμ.Ο Σαντάμ Χουσεΐν κυβέρνησε το Ιράκ από τις 16 Ιουλίου 1979 έως τις 9 Απριλίου του 2003, όταν και καθαιρέθηκε από την εξουσία, έπειτα από στρατιωτική επιχείρηση των Η.Π.Α. στο Ιράκ, με την κωδική ονομασία "Σοκ και δέος".
Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ξεκίνησε δύο πολέμους. Επιτέθηκε αρχικά στο Ιράν και έπειτα στο Κουβέιτ, το 1990.Από την ημέρα της καθαίρεσής του έως και τις 13 Δεκεμβρίου του 2003, είχε βρει καταφύγιο σε ένα δωμάτιο κάτω από το έδαφος, κοντά στην γενέτειρά του, το Τικρίτ.



Ο Σαντάμ πιθανότατα οδηγήθηκε στον πόλεμο και από τις διαβεβαιώσεις και την στήριξη που του παρείχαν οι ΗΠΑ και η Βρετανία, που δεν έκρυβαν την εχθρότητα τους προς το θεοκρατικό καθεστώς στο Ιράν.

«Πιστεύω ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν βρισκόταν μπροστά σε δίλημμα. Αν έμενε αδρανής ο στενός του κύκλος θα τον κατηγορούσε για δειλία και δεν θα μπορούσε να διατηρήσει την εξουσία για πολύ. Από την άλλη πλευρά το είδε ως μια ευκαιρία για να επιτεθεί στο Ιράν κάτι που δεν είχε κάνει στα μέσα του ‘70 λόγω της στρατιωτικής ισχύος του καθεστώτος του Σάχη στην Τεχεράνη», έχει υποστηρίξει ο Τσάρλς Τριπ (Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Λονδίνου).

Από την άλλη πλευρά όμως, ο πόλεμος εκείνος είχε για το νέο ισλαμικό καθεστώς του Ιράν απροσδόκητα οφέλη.
Ο ίδιος ο Αγιατολάχ Χομεϊνί τον είχε χαρακτηρίσει «ευλογία», καθώς επέτρεψε στο καθεστώς να ριζοσπαστικοποιηθεί ιδεολογικά ακόμα περισσότερο και να εξουδετερώσει όλους τους εσωτερικούς του εχθρούς, δηλαδή λαϊκούς, μαρξιστές, φιλελεύθερους και μετριοπαθείς θρήσκους. (Πηγή Le Nouvel Observateur).



Οπλισμένοι Μουτζαχεντίν επιστρέφουν στο κατεστραμμένο χωριό τους, 25 Μαρτίου 1986



Αφγανιστάν: Η εισβολή της ΕΣΣΔ και η γέννηση των «μουλάδων»


Σύμφωνα με τον Edward Said ο όρος «Ανατολισμός» - «Οριενταλισμός» επινοήθηκε για να υποδουλώσει πολυεπίπεδα την Ανατολή στη Δύση. Αλλά το Ισλάμ, δεν είναι απλώς θρησκεία αλλά και τρόπος ζωής και έτσι μπόρεσε να προσφέρει «μια αξιοπρεπή ταυτότητα στις πρόσφατα ξεριζωμένες μάζες της υπαίθρου» ( Έρνεστ Γκέλνερ). Το αποτέλεσμα έχει δείξει πως οι ισλαμιστές έδρεψαν τους καρπούς της αντικομμουνιστικής εκστρατείας της Δύσης, εισπράττοντας οικονομική, στρατιωτική και ηθική βοήθεια, εμφανιζόμενοι μάλιστα συχνά στα Δυτικά ΜΜΕ ως «μαχητές της ελευθερίας», όπως οι Μουτζαχεντίν του Αφγανιστάν που μάχονταν κατά της σοβιετικής εισβολής.








     Δεκέμβριος 1979. Ο Σοβιετικός στρατός φθάνει στο Αφγανιστάν.


Το 1978 το Αφγανιστάν βιώνει επαναστατικές διαδικασίες. Ανατρέπεται το εθνικιστικό καθεστώς και στην θέση του συγκροτείται κυβέρνηση από φιλοσοβιετικές δυνάμεις. Πρόκειται για μία σοσιαλιστική κυβέρνηση που προώθησε μεταρρυθμίσεις αλλά ταυτόχρονα εναντιώνεται στην υπάρχουσα φυλετική τάξη και δημιουργεί έντονες αντιδράσεις στους ισλαμιστές και δη στις αγροτικές περιοχές. Δεν προωθούνται, όμως, μόνο οι μεταρρυθμίσεις, επιβάλλονται κιόλας, με φυλακίσεις ή ακόμα και με εκτελέσεις. Μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο ξεκινά εξέγερση, εξέγερση που μάλλον καλοδέχεται η Δύση, όσο όμως και το γειτονικό Πακιστάν. Η πακιστανική κυβέρνηση δεν ένιωθε άνετα με τις νέες ισορροπίες που προέκυψαν. Σε εκείνη την καμπή, οι ΗΠΑ, διαβλέπουν τη σημασία του Αφγανιστάν, ως πεδίου αναχαίτισης της σοβιετικής επιρροής. Προσεγγίζουν λοιπόν άμεσα τις πακιστανικές μυστικές υπηρεσίες (ISI), συμφωνώντας στην στήριξη των Αφγανών ισλαμιστών. (Πηγή Κωνσταντίνος Καλαμβοκίδης, διεθνολόγος, tvxs.gr) Επί της ουσίας οι ΗΠΑ χρίζουν το Πολιτικό Ισλάμ αντίπαλο του κομμουνισμού, άρα σύμμαχό τους.



Το 1979 ο ηγέτης του Αφγανιστάν ζητά επίσημα τη βοήθεια της ΕΣΣΔ.



Η ανάπτυξη ενός διεθνούς ισλαμικού κινήματος, ως μία διεθνής αντικομμουνιστική μάχη γίνεται ο κεντρικός στόχος. Το αποκαλύπτει ο ίδιος ο Αμερικανός σύμβουλος του Κάρτερ:
«Αυτή η επιχείρηση ήταν μία έξοχη ιδέα», παραδεχόταν ο Ζ. Μπρζενζίνσκι, σε συνέντευξη του το 1998 στην γαλλική εφημερίδα Νουβέλ Ομπσερβατέρ.



                                Μουτζαχεντί, όπως λέγονται οι Αφγανοί μαχητές.


Κάπως έτσι ξεκίνησε η τζιχάντ ή αλλιώς «ιερός πόλεμος». Οι αντάρτες Αφγανοί λέγονται «μαχητές του Θεού» - Μουτζαχεντίν και είναι κυρίως ντόπιοι αλλά και χιλιάδες άλλοι ισλαμιστές από τα γειτονικά κράτη που σπεύδουν να πολεμήσουν τους «άθεους κομμουνιστές». Κέντρα εκπαίδευσης δημιουργούνται στο Πακιστάν. Όλα αυτά χρηματοδοτούνται από παγκόσμια ισλαμιστικά κέντρα, εύπορους ισλαμιστές και τράπεζες. Κατά τις εκτιμήσεις, σε αυτά τα σχολεία «θήτευσαν» περισσότεροι από 100.000 μουσουλμάνοι.

«Η ανώτατη ηγεσία της χώρας υποτίμησε την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στο Αφγανιστάν, νομίζοντας ότι οι αερομεταφερόμενες δυνάμεις και η είσοδος ορισμένων σχηματισμών θα είναι αρκετά. Δυστυχώς, η αντίδραση που υπήρξε ήταν διαφορετική. Αυτό οφειλόταν και στην αγάπη του αφγανικού λαού για ελευθερία, αλλά και στην ανάμιξη των ΗΠΑ, οι οποίες παρείχαν μια πρωτοφανή βοήθεια στους μουτζαχεντίν. Άρχισαν να εξοπλίζουν στο Αφγανιστάν τους πάντες και τα πάντα και ουσιαστικά οδήγησαν στη γένεση της παγκόσμιας τρομοκρατίας με επικεφαλής τον Μπιν Λάντεν. Μας έλεγαν πως θα εκτελέσουμε την αποστολή μας και θα γυρίσουμε σπίτι. Τα πράγματα όμως ήρθαν έτσι, ώστε μείναμε εννέα χρόνια». (Αντιστράτηγος Σπακ, διοικητής του 35ου Συντάγματος αερομεταφερόμενων δυνάμεων)

Οι Μουτζαχεντίν φέρονται να έλαβαν συνολική οικονομική βοήθεια ύψους 600 εκ. δολλαρίων το χρόνο, φορητό οπλισμό ακόμα και πυραύλους Stinger. Φαίνετα επίσης πως υπήρξε εμπλοκή και της CIA για την ενίσχυση των Μουτζαχεντίν, μέσω της επιχείρησης «Κυκλώνας» (Πηγή R.Gates, From the Shadows: The Ultimate Insider's Story of Five Presidents and How They Won the Cold War, εκδ. Simon & Schuster)

Μεγάλη στήριξη τους αντάρτες του Αφγανιστάν πιθανότατα προσέφεραν η Βρετανία, η Αίγυπτος ακόμα και η Κίνα. (Πηγή G.Kepel, Jihad: The Trail of Political Islam, Belknap Press of Harvard University Press, Cambridge, 2002)

Το όνομα του Μπιν Λάντεν συναντάται για πρώτη φορά στον πόλεμο του Αφγανιστάν. Φαίνεται να έχει παίξει σημαντικό ρόλο και να είναι ένας βασικός παράγοντας. Πιθανότατα να ήταν ο άνθρωπος που συγκέντρωνε κατά την CIA, όλα τα εχέγγυα για να ηγηθεί μίας αντικομμουνιστικής εκστρατείας. Πλούσιος, θρήσκος, Σαουδάραβας και θεωρητικά «υπό έλεγχο». Στο τελευταίο έκαναν λάθος.

                              Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν και η οικογένειά του στη Σουηδία το 1970



«Μπαίνοντας σε οικισμούς που καταλαμβάναμε –θυμάται- φέρναμε μαζί μας γιατρούς και μοιράζαμε τρόφιμα. Είχαμε μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Οι Αμερικανοί ενεργούν διαφορετικά σε αυτά τα θέματα. Γι’ αυτούς απλά είναι εδάφη τα οποία πρέπει να καταλάβουν και αυτό είναι όλο». (Σεργκέι Κοντσαρόφ, βετεράνος πολέμου Αφγανιστάν) (Πηγή Gazzeta ru)


Η Αραβική Άνοιξη χωρίς άρωμα

«Οι εξελίξεις ανησυχούν τις φιλελεύθερες και λαϊκές δυνάμεις των χωρών αυτών, που παραμένουν μειοψηφία, αλλά και τις ευρωπαϊκές ή παγκόσμιες δυνάμεις που παρακολούθησαν την «αραβική άνοιξη» με ενθουσιασμό και τώρα δυσπιστούν και ανησυχούν» , έγραφε το 2012 η Λε Μοντ. Η εφημερίδα εξέφραζε αφενός τη δυσπιστία ως προς το αποτέλεσμα των μεγάλων λαϊκών κινητοποιήσεων την περίοδο της Αραβικής Άνοιξης, αφετέρου την ανησυχία μερίδας των δυτικών αναλυτών, οι οποίοι είχαν αρχίσει να διαβλέπουν αυτό που κατάθετε το γαλλικό ρεπορτάζ:
«Στις χώρες αυτές τα ισλαμικά κινήματα έχουν βαθιές ρίζες στον λαϊκό πληθυσμό, εδώ και χρόνια, μέσα από κοινωνικές και φιλανθρωπικές οργανώσεις που προσεγγίζουν κυρίως τους πλέον φτωχούς».

Για αρκετούς αναλυτές και διεθνολόγους, με εξαίρεση τη Συρία, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός δεν κατόρθωσε να διεισδύσει και να ξεσηκώσει κοινωνίες όπως η Αίγυπτος, η Ιορδανία και άλλες, δίνοντας την εικόνα ενός περιορισμένου φαινομένου. Αυτή η άποψη ήταν έντονη το 2012, όπως όμως σημείωνε σε άρθρο του στην Καθημερινή ο επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας του πανεπιστημίου του Μπίλκεντ και συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ, Ιωάννης Ν. Γρηγοριάδης, «Η απουσία ιδεολογικού προσήμου στην Αραβική Άνοιξη, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να προστεθεί εκ των υστέρων».

Απόδειξη αυτού η Τυνησία, μια χώρα η οποία έδιωξε τον Μπεν Αλί μετά από συγκρούσεις και βαρύ φόρο σε αίμα. Το 2011 ξεκίνησε να προχωρά με γενναία βήματα προς την μεταρρύθμιση και την αλλαγή για ένα διαφορετικό, σαφώς πιο δημοκρατικό, τρόπο ζωής. Βρέθηκε στο στόχαστρο των τζιχαντιστών, ενώ την ίδια στιγμή που επιχειρούσε να υιοθετήσει δημοκρατικές ελευθερίες, έρρεαν σωρηδόν στο έδαφός της οι τζιχαντιστές μαχητές και θεωρητικοί του ισλαμικού φονταμενταλισμού.

Πάνω από 3.000 Τυνήσιοι εγκατέλειψαν την χώρα και βρέθηκαν να πολεμάνε στη Συρία και το Ιράκ με το Ισλαμικό Χαλιφάτο. Μετά τη Σαουδική Αραβία, η Τυνησία αποτελεί το μεγαλύτερο «στρατολογικό γραφείο» μαχητών για το χαλιφάτο του Μπαγκντάντι. Η κυβέρνηση της Τυνησίας εκτιμά πως στο έδαφός της βρίσκονται περίπου 2.000 οπαδοί του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ενώ την ίδια ώρα είναι άγνωστος ο αριθμός αντίστοιχων εξτρεμιστών στην Λιβύη, προπύργιο του DAESH στην περιοχή. Μία χώρα όπου εκδιώχθηκε ο «δικτάτορας» Καντάφι και από τότε κυριαρχεί μία χαώδης κατάσταση η οποία εξυπηρετεί τους ισλαμιστές. Μην ξεχνάμε πως δύο από τους υπεύθυνους της βόμβας στο μουσείο Παρντό της Τύνιδας είχαν εκπαιδευτεί στην Λιβύη.


    Η φωτογραφία είναι από τις ταυτόχρονες διαδηλώσεις στην αμερικάνικη πρεσβεία στο Κάιρο το                                                                      Σεπτέμβριο του 2012


Το βράδυ της 11ης Σεπτεμβρίου 2012, ένας φαινομενικά όχλος οργισμένων και φανατικών σαλαφιστών, της "Ανσάρ Αλ-Σαρία", δολοφονεί τον πρόξενο των ΗΠΑ στην Λιβύη μαζί με τρεις άλλους Αμερικανούς διπλωμάτες και καίει ολοσχερώς το Αμερικανικό Προξενείο στη Βεγγάζη, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την κυκλοφορία στο YouTube ταινίας από Αμερικανό σκηνοθέτη, η οποία δείχνει τον προφήτη Μωάμεθ να συνάπτει πολλαπλές σεξουαλικές σχέσεις. Οι ΗΠΑ είχαν παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανατροπή Καντάφι, επιτρέποντας έτσι την εισροή σαλαφιστών στην χώρα. (Luke Harding, Chris Stephen, Chris Stevens, "US ambassador to Libya, killed in Benghazi attack: Ambassador and three other American embassy staff killed after Islamist militants fired rockets at their car, say Libyan officials," The Guardian (London), 12/09/2012.)


Η ομάδα "Ανσάρ Αλ-Σαρία" ("Παρτιζάνοι του ισλαμικού νόμου"), φέρεται να είναι υποπροϊόν της Αλ-Κάιντα και υποστηρίζει διάφορες οργανώσεις σε όλη τη Μέση Ανατολή, από την Υεμένη έως την Τυνησία, και από το Ιράκ έως την Αίγυπτο και τη Λιβύη. Η "Ανσάρ αλ-Σαρία" αναπαράγει, κατά την ίδια, το μοντέλο της Σαρία, του αυστηρού ισλαμικού νόμου που υιοθετήθηκε από τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και το νέο Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ. Ο πυρήνας της ομάδας αποτελείται από τζιχαντιστές που προήλθαν από ένα "ισλαμικό κράτος", είτε το Αφγανιστάν στα μέσα της δεκαετίας του 1990, είτε το Ιράκ μετά την αμερικανική εισβολή του 2003. ( Murad Batal al-Shishani, "Profile: Ansar al-Sharia in Yemen," BBC, 08/03/2012)

Σε ένα άκρως ενδιαφέρον άρθρο, ο αρχισυντάκτης ελβετικής εφημερίδας (Neue Zürcher Zeitung) Μάρκους Σπίλμαν, έγραφε το 2014:«Ο αγώνας ενάντια στο χαλιφάτο στον ισλαμικό κόσμο μοιάζει με ένα Déjà-vu» και συνέχιζε: «Το IS ακολουθεί τα ίχνη αίματος που έθεσαν η Κάϊντα, οι ταλιμπάν ή άλλοι πριν από αυτό». Και συνεχίζει: «Φαινόμενα όπως το «Ισλαμικό Κράτος» είναι –κατά την άποψή του- πολύ περισσότερο, σημάδια μιας «συνεχούς αλλαγής», στην οποία πρέπει κανείς να προσαρμοστεί.»

Ο λόγος που οι νέοι βγήκαν στους δρόμους αψηφώντας τον θάνατο, το 2010 – 2011 σε Κάιρο, Δαμασκό, Βαγδάτη, όπως και σε άλλες πόλεις του αραβικού κόσμου, ήταν η επιθυμία τους για αλλαγή. Ήθελαν να αλλάξουν τις χώρες τους. Άθελά τους όμως, έθεσαν σε κίνηση μια αλυσιδωτή αντίδραση στην οποία η όποια ανεκτικότητα της κοινωνίας στις χώρες της «Εύφορης Ημισελήνου» (Ιράκ, Συρία, Λίβανος, Παλαιστίνη) απειλείται σήμερα από τη δογματική ιδεολογία που σφραγίζεται από τον ουαχαμπισμό. Όπως υποστηρίζουν μερικές φορές αναλυτές, το «Ισλαμικό Κράτος», είναι «ο καρπός του δέντρου του ουαχαμπικού κηρύγματος».

Η τελευταία ώθηση στο ΙΚ από τη Δύση τη δεκαετία του 2000

Το 2007 o Αμερικανός στρατηγός Wesley Clark δίδει μία ξεχωριστή ομιλία στο Σαν Φραντσίσκο. Εκεί αποκαλύπτει συζήτηση που είχε το 1991 με τον τότε αναπληρωτή υπουργό άμυνας των ΗΠΑ Paul Wolfowitz. Ο τότε υπουργός Άμυνας του είπε, σύμφωνα με τον στρατηγό πάντα, ότι το Πεντάγωνο έχει εκπονήσει σχέδιο επέμβασης στη Μέση Ανατολή για την επόμενη δεκαετία και απώτερο σκοπό την αλλαγή καθεστώτος σε Ιράκ, Συρία και Ιράν.

Συνέχισε τις αποκαλύψεις του, ισχυριζόμενος ότι έξι εβδομάδες μετά την πτώση των δίδυμων πύργων το 2001, αξιωματούχος του υπουργείου άμυνας, του οποίου το όνομα δεν έδωσε στη δημοσιότητα, του είχε αναφέρει την ύπαρξη απόρρητου εγγράφου από το Πεντάγωνο στο οποίο περιγράφεται λεπτομερώς η πολιτική των ΗΠΑ για αλλαγή καθεστώτος σε επτά χώρες μέσα στην επόμενη πενταετία:

Η αρχή θα γινόταν με το Ιράκ, έπειτα με τη Συρία και το Λίβανο, για να ακολουθήσει η Λιβύη, η Σομαλία, το Σουδάν και να τελειώσει η επιχείρηση με το Ιράν.

Εδώ η ομιλία του Wesley Clark


https://www.youtube.com/watch?v=TY2DKzastu8

Ο πρώην Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Roland Dumas σε αντίστοιχη συνέντευξη είπε πως η Βρετανία εκπαίδευσε και προετοίμασε τους Σύριους αντάρτες.

https://www.youtube.com/watch?v=Kz-s2AAh06I

Σύμφωνα με τα όσα αποκαλύπτουν τα WikiLeaks, δαπανήθηκαν 6,3 εκατ. δολάρια για τη στήριξη του Κινήματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Πρόκειται για μία παντελώς άγνωστη οργάνωση Σύριων αντιφρονούντων με έδρα… το Λονδίνο.

Τα υπόλοιπα 6 εκατομμύρια οι ΗΠΑ τα έδωσαν για να στηριχθούν τόσο ακτιβιστές όσο και αντάρτες, αλλά και για επιμόρφωση δημοσιογράφων για την επικοινωνιακή διαχείριση της συριακής κρίσης προς όφελος των ανταρτών. Ο ίδιος ο εκπρόσωπος του State Department, Mark Toner, παραδέχτηκε τον Απρίλιο του 2011 την εμπλοκή των ΗΠΑ, άρα και την αυθεντικότητα των αποκαλύψεων του Wikileaks. Πώς το εξήγησε; Πως ήταν για την «προώθηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας στη Συρία» και βαφτίζοντάς του αντάρτες «κινήματα πολιτών».

Το 2014 ο Γάλλος πρωθυπουργός, Φρανσουά Ολάντ θα παραδεχτεί σε συνέντευξη στην Le Monde ότι η Γαλλία ήδη από τα τέλη του 2012, εξόπλιζε και εκπαίδευε τους αντάρτες γιατί «είναι οι μόνοι που μπορούν να εγγυηθούν τη δημοκρατική διαδικασία στην Συρία».

Είναι ακριβώς αυτός ο «Ελεύθερος Συριακός Στρατός», τον οποίο υποστήριξαν οι Γάλλοι αλλά και οι Βρετανοί, από τον οποίον προέρχονται οι τζιχαντιστες του Μετώπου Al –Nusrah το οποίο θεωρείται παρακλάδι της Αλ Καιντα στη Συρία.

H αμερικανική εφημερίδα Washington Post αναφέρει ότι οι τζιχαντιστές εξελίχθηκαν γρήγορα στην πιο πετυχημένη και αποτελεσματική δύναμη των ανταρτών στον εμφύλιο. 
ΠΗΓΗ http://www.geopolitics.com.gr/2015/12/blog-post_486.html -------------------------------------------------------------------------------

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΥΡΙΑ Η ΕΛΛΑΔΑ-Η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα θυμίζει απόλυτα την πτώση του Βυζαντίου και την σταδιακή έλευση των Τούρκων