ΟΤΑΝ ΜΕ ΕΝΤΟΛΗ ΚΟΥΤΣΟΓΙΩΡΓΑ ΤΑ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΟΜΟΓΕΝΩΝ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΝ

Οι δύο μαχητές του Ελληνισμού στην μακρινή Αυστραλία








Η ιστορία του Π. Λιβεριάδη και της συζύγου του Αναστασίας Γκέσσα-Λιβεριάδη που γνωρίστηκαν στην ξενιτιά! Οι προσπάθειες να μάθουν στα παιδιά που έφυγαν από την πατρίδα τη γλώσσα και το μπλόκο από τον Κουτσόγιωργα στα νέα βιβλία
Από τον
Αριστείδη Μάτιο
Γεννήθηκαν και οι δύο στην Πτολεμαΐδα, μεγάλωσαν σε διπλανές γειτονιές κι όμως ποτέ δεν αντάμωσαν. Συναντήθηκαν, τελικά, στην άλλη άκρη του κόσμου να «παλεύουν» μαζί για την Ελλάδα. Η ιστορία του Παναγιώτη Λιβεριάδη και της συζύγου του Αναστασίας Γκέσσα-Λιβεριάδη θυμίζει μυθιστόρημα, ένα ρομάντζο από εκείνα που βλέπουμε στις οθόνες των θερινών σινεμά. Ωστόσο, οι ίδιοι παρουσιάζουν την κοινή πορεία τους στην Αυστραλία ως έναν ανεξάντλητο, δύσκολο αγώνα, καθώς έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν μάχες για την Ελλάδα, τον πολιτισμό της, τα γράμματα και την εκπαίδευση.



Η πορεία του Παναγιώτη Λιβεριάδη ξεκινά το 1929, όταν γεννιέται στην Πτολεμαΐδα. Αποφασίζει να γίνει εκπαιδευτικός και για πολλά χρόνια διδάσκει σε πολλά σχολεία ανά τη χώρα την ελληνική γλώσσα, με πάθος. Το 1978 φεύγει με απόσπαση στη Μελβούρνη, ως σύμβουλος εκπαίδευσης για τα ελληνικά σχολεία της Διασποράς στη μακρινή ήπειρο. «Ηταν μια εποχή δύσκολη. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Εμφύλιο και τη δικτατορία, η Ελλάδα έβγαινε λαβωμένη και προσπαθούσε να ξανασταθεί στα πόδια της. Χιλιάδες συμπατριώτες μας είχαν σκορπίσει σε κάθε πλευρά του πλανήτη και ζητούσαν ελληνική παιδεία για τα παιδιά τους. Σε αυτό το πλαίσιο, το υπουργείο Παιδείας έστειλε συμβούλους σε πολλά μέρη του κόσμου, ώστε να οργανώσουμε ένα σύστημα εκπαίδευσης» λέει στη «δημοκρατία».

Η πρώτη θητεία του κ. Λιβεριάδη στη Μελβούρνη ολοκληρώθηκε το 1984. «Ηταν η περίοδος του παντοδύναμου ΠΑΣΟΚ. Ενώ για χρόνια μοχθούσαμε να καταφέρουμε με προσωπικό κόπο να δημιουργηθούν δομές για ελληνική εκπαίδευση, ξαφνικά εμφανίστηκε στη Μελβούρνη ένας νεαρός, φοιτητής ακόμη, με ισχυρές γνωριμίες στο κόμμα. Λίγους μήνες αργότερα, απομακρύνθηκα από τη θέση μου» θυμάται με πικρία.
Η πολτοποίηση
Οταν πρωτοπήγε στη Μελβούρνη ο κ. Λιβεριάδης, δεν υπήρχε καμία ουσιαστική δομή εκπαίδευσης για τα Ελληνόπουλα. Τα αλφαβητάρια που διδάσκονταν στην Ελλάδα και στέλνονταν και στα σχολεία ανά τον κόσμο δεν ήταν κατανοητά από τα παιδιά που ζούσαν στο εξωτερικό. «Αποφασίσαμε να δώσουμε έναν δύσκολο αγώνα, ώστε να κρατηθεί ζωντανή η φλόγα του Ελληνισμού στη Διασπορά. Για τρία ολόκληρα χρόνια, προτού με καθαιρέσουν, μαζί με άλλους άξιους συναγωνιστές Ελληνες εργαζόμασταν αδιάκοπα και καταφέραμε να ολοκληρώσουμε μια σειρά από βιβλία για τα παιδιά του δημοτικού, με πρόθεση να συνεχίσουμε για το γυμνάσιο και το λύκειο» θυμάται.
Πράγματι, σύμφωνα με τον ίδιο, ύστερα από μεγάλη προσπάθεια, τα βιβλία εγκρίθηκαν από τις αρμόδιες επιτροπές του Οργανισμού Εκδόσεων Σχολικών Βιβλίων και ο ίδιος ταξίδεψε στην Ελλάδα προκειμένου να επιβλέπει από κοντά τη διαδικασία. «Τα βιβλία είχαν τυπωθεί. Μερικές χιλιάδες εξ αυτών βρίσκονταν στοιβαγμένα στην είσοδο του υπουργείου Εσωτερικών και το μόνο που απέμενε ήταν να τυπωθούν τα εξώφυλλα. Εφυγα πίσω για την Αυστραλία ενθουσιασμένος και επέστρεψα γεμάτος αυτοπεποίθηση ότι τη νέα σχολική χρονιά τα παιδιά θα διδάσκονταν από τα κατάλληλα βιβλία. Οι μήνες, ωστόσο, περνούσαν και το καράβι δεν έφερνε τα βιβλία. Προσπαθούσα να επικοινωνήσω με κάποιον αρμόδιο, αλλά δεν τα κατάφερνα. Υστερα από καιρό έμαθα ότι για ανεξήγητους λόγους και παρότι είχαν ξοδευτεί μεγάλα ποσά για τα βιβλία μας, με εντολή Κουτσόγιωργα πολτοποιήθηκαν» τόνισε.
Η επιστροφή
Ο κ. Λιβεριάδης, πικραμένος, επιστρέφει στην πατρίδα το 1985 και έως το 1987 διδάσκει σε σχολείο στην Επανομή Θεσσαλονίκης. Στην Αυστραλία έχει αφήσει τη σύζυγο και τα παιδιά του. Μαζί τους, την ψυχή του και μια υπόσχεση ότι θα επιστρέψει. Πράγματι, το 1987 επιστρέφει στη Μελβούρνη και έκτοτε δίνει τον αγώνα του για τα ελληνικά γράμματα, με συμπαραστάτη τον ιερωμένο Ιερόθεο Κουρτέση, ο οποίος, ύστερα από λίγα χρόνια και με τη βοήθεια του κ. Λιβεριάδη, ιδρύει το Ιδρυμα «Αγιος Ιωάννης» στη Μελβούρνη, το οποίο αποτελεί έναν φάρο του Ελληνισμού στην Αυστραλία.

Τα επόμενα χρόνια χάνει τη σύζυγό του από καρκίνο. Συνεχίζει, ωστόσο, να μάχεται για τα ιδεώδη του. Το 1999, σε κύκλους Ελλήνων της Διασποράς γνωρίζει την Αναστασία Γκέσσα, η οποία βρίσκεται στη Μελβούρνη από το 1959, χωρίς να έχει κρατήσει ουδεμία επαφή με την Ελλάδα. «Είχα ξεχάσει τα ελληνικά μου. Είχα αφήσει την Ελλάδα μακριά πίσω μου, ωστόσο κάτι μέσα μου πάντα με έκανε να νιώθω ανατριχίλα όταν έβλεπα τυχαία να ανεμίζει η γαλανόλευκη...» λέει η κυρία Γκέσσα-Λιβεριάδη. Οι δυο τους ανακαλύπτουν ότι μεγάλωσαν σε διπλανές γειτονιές στη γενέτειρά τους, ωστόσο δεν αντάμωσαν ποτέ. Λίγα χρόνια αργότερα παντρεύονται και πλέον ζουν μισό χρόνο στην Ελλάδα και μισό στην Αυστραλία. «Ο Παναγιώτης μού έμαθε να αγαπήσω από την αρχή την πατρίδα που με πλήγωσε και γι' αυτό τον ευγνωμονώ» σημειώνει η κυρία Γκέσσα-Λιβεριάδη.
«Ξεκίνησαν από εργάτες κι έγιναν επιστήμονες» 
Σύμφωνα με το ζευγάρι των μαχητών του Ελληνισμού, το μεταναστευτικό κύμα των Ελλήνων στην Αυστραλία αποτελούνταν από εργατικά χέρια, ανθρώπους που πήγαν για δουλειά στις φάρμες και στα εργοστάσια. Ωστόσο, οι Ελληνες της Διασποράς φρόντισαν τα παιδιά τους να έχουν καλύτερη τύχη και, πλέον, διαπρέπουν σε όλους τους τομείς της Αυστραλίας. «Η κρίση στη χώρα μας είναι γνωστή. Διάφοροι φορείς αλλά και μεμονωμένοι άνθρωποι προσπαθούν να βοηθήσουν την Ελλάδα από την Αυστραλία. Είναι ένας ομφάλιος λώρος που, όσες γενιές και να περάσουν, συνεχίζει να μένει αδιάρρηκτος» σημειώνει ο κ. Λιβεριάδης.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΥΡΙΑ Η ΕΛΛΑΔΑ-Η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα θυμίζει απόλυτα την πτώση του Βυζαντίου και την σταδιακή έλευση των Τούρκων